Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός
Ο Ιωσήφ Βρυένιος , ονομαστός διδάσκαλος του Γένους μας, σε λόγο του ενώπιον του αυτοκράτορα, τριανταπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, όρισε την αιτία, της διαφαινόμενης πτώσης της Πόλης, με τα παρακάτω λόγια:
-Ο γερώ- Εφραίμ ο Γρηγοριάτης όταν ήταν νέος μοναχός είχε δυσκολίες, πήγε και τις εξομολογήθηκε στον ηγούμενο παπα- Θανάση. Το βράδυ στον ύπνο του βλέπει τον ηγούμενο να φορά λαμπρό ηγουμενικό μανδύα και γονατιστός μπροστά στην εικόνα του Χριστού φώναζε: “Κύριε σώσε το παιδί σου”.
…με τέτοιες θαυμαστές διηγήσεις μεταδίδονταν η ελπίδα και η προσμονή, από γενιά σε γιενιά.Χρέος μας να τις μεταλαμπαδεύσουμε και στις επόμενες γενιές, μέχρι να ΄ρθει η ευλογημένη ώρα που”πάλι θα γενούν δικά μας”.
«ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ»
Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Πόντου για την Άλωση της Πόλης. Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα. Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλικάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο «Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία».
*Οι εποχές που προηγήθηκαν από την άλωση της Πόλης έχουν πολλές ομοιότητες με την δικιά μας σήμερα. Τότε μεγάλοι και σοφοί πατέρες της Εκκλησίας και του Γένους προείδαν τον κίνδυνο, μίλησαν προφητικά, ζήτησαν από τους άρχοντες και τον λαό να ανανήψουν, να μετανοήσουν..
Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.
-Σήμερα ημέρα μνήμης του μεγάλου πόνου για την πτώση της Βασιλευούσης. Μνήμη των θανατώσεων, των βασανισμών, των εξανδραποδισμών, των διωγμών, των ταπεινώσεων, των παιδομαζωμάτων, των εξισλαμισμών και των λοιπών αμέτρητων ταλαιπωριών που υπέστη ο Ορθόδοξος λαός πριν από την άλωση στις γύρω από την Βασιλεύουσα πόλεις και επαρχίες, κατά την Άλωση στην ίδια την Βασιλεύουσα και μετά από αυτήν σ’όλο τον υπόδουλο Ορθόδοξο χώρο.
Το Δίκταμο, Δίκταμνο(ς) ή Έρωντας, όπως λέγεται στην Κρήτη, εξαιτίας των αφροδισιακών του ιδιοτήτων, είναι ένα ενδημικό φυτό που συναντάται στην Κρήτη και χρησιμοποιείται ως ρόφημα. Το όνομά προέρχεται από το όρος Δίκτη (Λασιθιώτικα), όπου παλαιότερα αφθονούσε. Τα φύλλα του είναι χνουδωτά και έχουν χρώμα γκριζοπράσινο.
Τα δεδομένα περίπου 100.000 φορολογουμένων υπέκλεψαν, σύμφωνα με την εφορία (IRS) των ΗΠΑ, χάκερ που πραγματοποίησαν επίθεση στα συστήματά της, με τελικό στόχο να κλέψουν επιστροφές φόρου.
Η εφορία δεν διευκρίνισε εάν κλάπηκαν όντως αρκετά δεδομένα ώστε να ολοκληρωθεί η απάτη.
*Ο Άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, καταγόταν από την Σκυθία και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (886 – 912 μ.Χ.). Κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία εξήντα έξι ετών. Ευθύς ευωδίασαν μύρα και θυμιάματα στον τόπο εκείνο, όπου άφησε το πνεύμα του ο Άγιος. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι ο Άγιος Ανδρέας έγραψε πολλές προφητείες οι οποίες δεν εκδόθηκαν ποτέ και βρίσκονται στην Μονή Iβήρων.
“Περί απελευθέρωσης της Πόλης”
Το χειρότερο πράγμα για τους ανθρώπους είναι ο θάνατος: το να γίνω λάσπη, να μεταβληθώ σε σκουλήκια, σε πηλό! Αξίζει τάχα να είναι κανείς άνθρωπος; Γιατί να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε σκουλήκια και πηλό; Να, όμως, που ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον θάνατο δια της Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την Αιώνιο Ζωή για την ψυχή σου και το σώμα, όταν εκείνο θα αναστηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.
..Πιστεύω, αν θέλει και ο Θεός, να φύγω γρήγορα. Πρέπει και να φύγω, γιατί, όπως βλέπω, ο κόσμος όλος όλον εις το πονηρόν τρέχει, σαν αμαρτωλός εις την αμαρτία. Ακράτητοι είναι οι άνθρωποι και λαός και κλήρος, σαν τα αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν εις την αμαρτία – ούτε συλλογίζονται Θεό, θάνατο, κρίση, ανταπόδοση, τίποτε – τίποτε, μόνο για την ύλη, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Για την ψυχή, για τον Θεό, για την αρετή; τίποτε. Πολύ ολίγοι είναι εκείνοι που έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως χάριν αυτών των ολίγων κρατεί ο Θεός τον κόσμο.
Ο Κωνσταντίνος παρά την συγκινητική ομιλία προς τους πολεμιστές του, γνωρίζει ότι η πτώση της Πόλεως είναι αναπόφευκτη. Σηκώνεται χαράματα, ανεβαίνει στα τείχη για να επιθεωρήσει το στρατό του και να αποχαιρετήσει για τελευταία φορά την Βασιλεύουσα που χάνεται. Βλέπει απέναντί του τα στίφη των αιμοδιψών απίστων και αντιλαμβάνεται με ευκολία τα επερχόμενα. Προσεύχεται για τελευταία φορά, ενώ εικόνες άγριων συγκρούσεων, σφαγών, φρίκης και ανείπωτου πόνου περνάνε μπροστά από τα μάτια του. Αναλογίζεται τη μοίρα της Ρωμιοσύνης μετά από εκείνη την ημέρα.
Του Γιώργου Νούτσου
Το θυμικό, ο ψυχισμός, οι προτεραιότητες δεν υποκύπτουν πάντα στους κανόνες της λογικής! Όχι γιατί αδυνατούν να ανταποκριθούν σ αυτήν, αλλά επειδή υπεισέρχονται άλλες παράπλευρες παράμετροι, που αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία της και ετεροκαθορίζουν τις προτεραιότητες της!
– Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και άλλοι πατέρες, διαιρούν την αγάπη σε πέντε είδη. Αυτά είναι:
*Πού είναι η αλληλεγγύη και η συνεργασία της ανθρωπότητας , απέναντι σε όλη αυτή την πολιτισμική (και όχι μόνο) καταστροφή, που συντελείτε εδώ και τέσσερα χρόνια στην ρημαγμένη και ταλαιπωρημένη από τον εμφύλιο Συρία;
-Στη Συρία κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου έχουν καταστραφεί 63 εκκλησίες, σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την κατάσταση των ιερών χριστιανικών τόπων στη Συρία.
*Μια διδακτική, αληθινή ιστορία, που δείχνει το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής.
Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:
– «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, το 1690 μ.Χ και παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, τον Οποίο τόσο αγάπησε το 1730 μ.Χ. Το Λείψανο του Οσίου βρίσκεται αδιάφθορο στο ομώνυμο Προσκύνημα Προκοπίου Ευβοίας. Η δεξιά του Οσίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος.
Λόγοι του Αγίου Παϊσίου:
“Υπάρχει μια μερίδα Χριστιανών στους οποίους αναπαύεται ο Θεός. Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής και ο Καλός Θεός μας ανέχεται και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα.
Που θα οδηγήσει άραγε, η μεγάλη και συνεχής έκθεση των ανθρώπων σε ακτινοβολίες, ενώ παράλληλα δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά το πρόβλημα της ηλεκτρομαγνητικής ρύπανσης; Σε μια κοινωνία κλονισμένων ανθρώπων που θα νοιώθουν συνέχεια κουρασμένοι, θα αδυνατούν να συγκεντρωθούν, να δουλέψουν και να λειτουργήσουν φυσιολογικά και θ’αρρωσταίνουν εξαιτίας της ακτινοβολίας που δέχονται;
Όταν ο Αββάς Ζωσιμάς ανακάλυψε στην έρημο το σκήνωμα της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, άρχισε με μεγάλη δυσκολία να σκάβει τη γη μ’ένα ξύλο που βρέθηκε στην έρημο, για να το κηδέψει. Έσκαβε με δυσκολία, γιατί και γέρος ήταν και ο τόπος πολύ σκληρός. Ενώ προσπαθούσε ν’ανοίξει τον τάφο, για να βάλει το άγιο σώμα της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, βλέπει ένα λιοντάρι να βρίσκεται κοντά στο σώμα της Αγίας και να γλύφει τα πόδια της.
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Ενώ οι εξελίξεις γύρω μας τρέχουν με ασύλληπτες ταχύτητες εμείς βουλιάζουμε καθημερινά στην μνημονιακή μας μιζέρια απαρνούμενοι τον ρόλο για τον οποίο μας έταξε η Χάρη Του.
Aββάς Ιωάννης Κολοβός: (περί νηστείας)
“Πολλοί άνθρωποι, όταν είναι να μπουν σε περίοδο νηστείας, λες και πρόκειται το στομάχι τους να υποστεί μακρά πολιορκία, φρόντιζαν να το παραγεμίσουν με φαγί και ποτό.
Όταν βγουν από την νηστεία – σαν να πέρασαν μια μεγάλη περίοδο πείνας και τρομερής φυλακής, από την οποία μόλις γλύτωσαν – τρέπονται ατάκτως προς τα τραπέζια με το φαγητό, λες και επιδιώκουν την ωφέλεια που πήραν από την νηστεία να την ξαναχάσουν με την πολυφαγία”.
ΤΑ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΑ ΟΦΕΛΗ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ:
