Π. Σεραφείμ Δημόπουλος: “Προσευχή, προσευχή, προσευχή. Να μάθουν οι άνθρωποι να προσεύχονται. Η προσευχή αγιάζει τον άνθρωπο”

Πολύτεκνος οικογενειάρχης στις αρχές του 2008 σε συζήτηση με τον π. Σεραφείμ τον ρώτησε:

– Γέροντα, έχω κάποιες οικονομίες. Να αρχίσω να κτίζω κάτι για τα παιδιά; Τι να κάνω;

– Όχι, παιδί μου. Να ασχοληθείς με τη γη, για να ζήσεις τα παιδιά σου. Γιατί, να, θα κοιμηθούμε ένα βράδυ και θα τα έχουμε όλα, και το πρωί θα ξυπνήσουμε και δε θα έχουμε τίποτε.

Σε συνέχεια του διαλόγου αυτού ο π. Σεραφείμ είχε γράψει στο βιβλίο του «Ρήματα Ζωής», που κυκλοφόρησε το 2008, λίγο μετά το θάνατό του… τα ακόλουθα: «Όλοι διαισθανόμεθα ότι τα χρόνια της αφθονίας και του πλούτου γρήγορα θα παρέλθουν και ο άνθρωπος θα ευρεθεί σε εποχές πόνου, πένθους, υστερήσεως και συμφορών».

«Διανύουμε μιά περίοδο πού τήν χαρακτηρίζει ἡ ἐπίθεση τῆς εὐσπλαχνίας καί τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ πρός τό ἀνθρώπινο γένος. Σέ καμία ἄλλη ἐποχή δέν εἴχαμε τόση ἀφθονία ὑλικῶν ἀγαθῶν. Πρόκειται γιά σκανδαλώδη εὔνοια τοῦ Θεοῦ πρός τήν ἐποχή μας σέ σύγκριση μέ ἄλλες ἐποχές. Εἶναι ἡ τελευταία εὐκαιρία τοῦ Θεοῦ πού δίνει στόν ἄνθρωπο γιά μετάνοια.

Το έτος 2007 σε μια συζήτηση απεκάλυψε τα εξής στον π. Παύλο: «Έρχεται όπου νάναι μεγάλη κρίση στην Ελλάδα, θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν υπάλληλοι, θα κλείσουν εργοστάσια και επιχειρήσεις, μη ρωτάς τι πείνα έρχεται! Πάνε αυτά που ήξεραν (σπατάλες, καλοπέραση…). Το ψωμί τώρα το πετάνε, όμως σ’ αυτή την κρίση που έρχεται, θα είναι παγκόσμια βέβαια, αλλά στην Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερη, θα πουν το ψωμί ψωμάκι. Δουλειές δεν θα υπάρχουν, έρχεται φτώχια και πείνα, πάτερ Παύλε, σου το λέω να το ξέρης».

«Ἡ πνευματικότης ἑνός λαοῦ φαίνεται τό καλοκαίρι ἀπό τό πώς ντύνεται ὁ κόσμος καί κυρίως οἱ γυναῖκες. Ἡ ἐξωτερική γυμνότητα πού παρατηροῦμε στίς μέρες μας εἶναι δεῖγμα τῆς ἐσωτερικῆς, τῆς πνευματικῆς γυμνότητας τοῦ ἀνθρώπου. Σήμερα εἶναι διάχυτη ἡ ἀνηθικότητα. Σέ τέτοιο βαθμό πού οὔτε στόν προχριστιανικό κόσμο δέν τήν συναντοῦμε. Ἡ κοινωνία μας εἶναι ἡ πιό διεφθαρμένη. Οἱ ἀρχαῖοι δέν ἦταν ἔτσι. Οἱ φιλόσοφοι εἶχαν ἀρχές, εἶχαν ἀρετή. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουν ξεδιάντρωπα. Κανένας καθηγητής, κανένας δημοσιογράφος δέν γράφει, δέν μιλάει, ὅλοι τους ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τό χρῆμα. Ποτέ ἄλλοτε δέν λατρεύτηκε τόσο πολύ τό χρῆμα».

«Προσευχή, προσευχή, προσευχή. Χαρίζεις 10 βιβλία καί τό ἕνα πιάνει τόπο. Δέν γίνεται προκοπή καί ἀγώνας μέ τά βιβλία. Ἡ προσευχή ἐξευμενίζει τό Θεό. Ἑλκύει τή χάρι καί τό ἔλεός Του. Λέγε συνέχεια «Κύριε ἐλέησον», «Κύριε ἐλέησον», «Κύριε ἐλέησον». «Ὑπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν», «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς». Λέγε χωρίς νά σέ ἀντιλαμβάνεται κανείς. Μέσα σου, στή δουλειά, στό δρόμο, στό τραπέζι, στό κρεβάτι, ὅταν ξεκουράζεσαι, σέ κάθε ἐκδήλωση καί στιγμή τῆς ζωῆς σου. Οἱ μεγάλοι ἐρημῖτες δέν γνώριζαν Πάσχα, γιορτές, καθημερινές. Δέν εἶχαν ἀκολουθίες, εἶχαν μόνο τήν προσευχή. Μόνο μέ τήν προσευχή θά προκαλέσουμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Οἱ δάσκαλοι στά σχολεῖα νά διδάσκετε στά παιδιά τήν προσευχή. Δέν χρειάζονται τόσο οἱ ἀποδείξεις περί τοῦ Θεοῦ. Νά μάθουν οἱ ἄνθρωποι νά προσεύχονται. Ἡ προσευχή ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό ἔχει συκοφαντηθεῖ καί τήν πολεμάει τόσο πολύ ὁ διάβολος. Πολεμάει ὅ,τι εἶναι ὠφέλιμο γιά τόν ἄνθρωπο».

***

Εμπιστοσύνη στον Θεό

Ό,τι δυσάρεστο κι αν σου συμβεί, αντιμετώπισέ το ως από τον Θεό ερχόμενο για να σου ταπεινώσει το φρόνημα. Κι αν ακόμη πρόκειται να σου κατάσχουν όλη σου την περιουσία και το πρωί να βρεθείς έρημος και πάμπτωχος στους πέντε δρόμους, το βράδυ κοιμήσου χαρούμενος και ειρηνικός.

Προσευχήσου έτσι στον Θεό: «Συ, Κύριε, είσαι παντοδύναμος. Τα πάντα δύνασαι, αδυνατεί δε παρά σοι ουδέν. Και εγώ όλη μου τη ζωή, την ψυχή μου και το σώμα μου και το τελευταίο κύτταρό μου τα εμπιστεύομαι σε σένα. Γνωρίζω ότι οι παλάμες σου, οι πατρικές σου παλάμες είναι πολύ μεγάλες. Σ’ αυτές εναποθέτω ό,τι εγώ δεν μπορώ να κατορθώσω. Τα εμπιστεύομαι σε σένα και πορεύομαι ήσυχος και εργάζομαι ειρηνικός. Τακτοποίησέ τα κατά την αγία σου βουλή και κατά το όφελος της ψυχής μου».

Και ο Θεός θα δώσει διέξοδο στα αδιέξοδα και λύσεις στα άλυτα. Μόνο μη χάνεις το κουράγιο σου και φθείρεσαι ψυχοσωματικά. Επαναλάμβανε το του Δαβίδ: «Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα» (Ψαλμ. 142:8).

Από το βιβλίο: † Αρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλου, ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ Α’. Έκδοση Φιλ. Σωματείου «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», Λάρισα 2015

ΠΗΓΗ