Γιατί τελικά μόνο όταν αλλάζουμε εμείς, αποκτά νόημα κάθε καινούργια αρχή…

Ο χρόνος του κόσμου είναι ο χρόνος της πτώσης και της γραμμικής αναγκαιότητας. Είναι ένας χρόνος που καταδυναστεύεται από το άγχος της προθεσμίας, την τυραννία του ρολογιού και την αίσθηση της απώλειας.

Εδώ, το παρελθόν είναι μια ανάμνηση που σβήνει, το μέλλον μια αβεβαιότητα που προκαλεί δέος, και το παρόν μια απειροελάχιστη στιγμή που ξεφεύγει της προσοχής μας.

Αντίθετα, ο λειτουργικός χρόνος της Εκκλησίας είναι το «σήμερον» της θείας οικονομίας. Μέσα στον ναό, ο χρόνος μεταμορφώνεται σε «καιρό», δηλαδή σε ευκαιρία σωτηρίας. Δεν είναι πια μια ευθεία γραμμή, αλλά ένας κύκλος που περιστρέφεται γύρω από το Πρόσωπο του Χριστού. Στη Θεία Λειτουργία, το χθες, το σήμερα και το αύριο συγχέονται σε μια ενιαία παρουσία.

Εκεί που ο κόσμος βλέπει την επανάληψη ως ρουτίνα και πλήξη, η Εκκλησία τη βλέπει ως ρυθμό ζωής και ανάσα πνευματική. Ο εορτολογικός κύκλος είναι μια σπειροειδής άνοδος προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Ο λειτουργικός χρόνος δεν μετριέται με λεπτά, αλλά με τη Χάρη που εκχέεται Μυστηριακά στις ψυχές μας.

Η Εκκλησία δεν θυμάται απλώς γεγονότα του παρελθόντος· τα καθιστά παρόντα. Ο πιστός δεν εορτάζει τη Γέννηση ή την Ανάσταση ως ιστορική επέτειο, αλλά εισέρχεται στην ίδια τη δόξα του γεγονότος, γινόμενος σύγχρονος με τα μυστήρια του Θεού.

Στην Εκκλησία, ο χρόνος παύει να είναι ο δήμιος που μας οδηγεί στο μνήμα και γίνεται ο παιδαγωγός που μας οδηγεί στην αγκαλιά του Θεού Πατρός…

Ο χρόνος που φεύγει δεν μας αποχαιρετά· μας κοιτά στα μάτια και μας θυμίζει ποιοι προσπαθήσαμε να γίνουμε.

Άλλη μια φορά στεκόμαστε μπροστά στο κατώφλι του νέου έτους και νομίζουμε πως αρκεί ένα βήμα για να γίνουμε άλλοι. Μα η ζωή δεν μεταμορφώνεται με ευχές και φιέστες· μεταμορφώνεται με επίγνωση, μετάνοια και προσπάθεια.

Αν ο νέος χρόνος έχει κάτι να μας προσφέρει, δεν είναι η ψευδαίσθηση μιας εύκολης αρχής, αλλά η πρόσκληση σε εσωτερική εργασία. Να κοιτάξουμε κατάματα τον εαυτό μας χωρίς στολίδια, να αναγνωρίσουμε τις πληγές μας, όχι ως ήττες, αλλά ως δρόμους αυτογνωσίας. Εκεί γεννιέται η πραγματική αλλαγή: στην αυτοκριτική, στην ταπείνωση, στην απόφαση να ζήσουμε με περισσότερη αλήθεια και λιγότερο φόβο, στην ενεργή μετάνοια, στην προσευχή που γίνεται τρόπος ζωής.

Κι ίσως τότε, μέσα από αυτή την πνευματική εγρήγορση, να πλησιάσει εκείνη η «παραλίγο ευτυχία» που τόσο καιρό δεν ήρθε. Όχι ως δώρο του χρόνου, αλλά ως καρπός μιας πνευματικής αναγέννησης.

Γιατί τελικά μόνο όταν αλλάζουμε εμείς, αποκτά νόημα κάθε καινούργια αρχή…

Αρχ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΠΗΓΗ