Πρόσεχε μη πιστέψεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό, κάτι ανώτερο από τους άλλους τους ανθρώπους…

Δηλαδή:
Να αφήσουμε την δουλειά των πολιτικών στους τωρινούς που έχουμε και να μην ανακατευτούμε σε αυτό επειδή εμείς “δεν είμαστε ξεχωριστοί και ανώτεροι”;
Να αφήσουμε την δουλειά των επισκόπων στους τωρινούς που έχουμε και να μην ανακατευτούμε σε αυτό επειδή εμείς “δεν είμαστε ξεχωριστοί και ανώτεροι”;
Να μην κάνουμε τίποτα πρωτότυπο;
Να μην πάμε κόντρα σε τίποτα;
Εμείς απλά να κάνουμε ότι κάνουν οι πολλοί και άσημοι (ή, το κοπάδι, όπως θα έλεγε κάποιος άλλος);
Είναι σωστός τρόπος να πορεύεσαι αυτός;;;
Δεν είναι ηττοπάθεια αυτό;

Η δική μου άποψη είναι ότι όλοι μας είμαστε ξεχωριστοί.
Και είναι καλό να πιστεύεις ότι είσαι ξεχωριστός και προορισμένος για “μεγάλα”, αρκεί να ξέρεις ότι θα καταλήξεις στο χώμα, και ότι όλα σε αυτόν τον κόσμο είναι μάταια και προσωρινά.
Φυσικά, χρειάζεται και αυτογνωσία.
Και πολλές φορές, χρειάζεται να φας τα μούτρα σου, για να καταλάβεις ότι δεν είσαι καλός ή ξεχωριστός ή ανώτερος σε κάτι, σε σύγκριση με τους άλλους.
Και είσαι ανώτερος ως προς τους άλλους μόνο σε κάποιες ικανότητες και μόνο σε ορισμένα πράγματα, όχι στην αξία σαν άνθρωπος.
Και επίσης, μερικά πράγματα που θα επιλέξεις στην ζωή σου δεν είναι συμβατά με οικογένεια, φίλους, κτλ, ούτως ή άλλως… Δεν είναι όλα τα επαγγέλματα, όλες οι ασχολίες, όλοι οι τρόποι σκέψης και ζωής, συμβατοί με οικογένειες, φιλίες, κτλ. Για παράδειγμα, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι υπήρχαν αυτοκράτορες της πρώην αυτοκρατορίας μας, που δεν είχαν φίλους ή έμπιστους συγγενείς, γιατί φοβόταν πιθανές δολοφονίες ή να δείξουν περισσότερη εύνοια σε κάποιον γνωστό τους, κτλ. Ή επαγγέλματα που δε σε αφήνουν να κάνεις οικογένεια (συχνά ταξίδια, επικίνδυνα επαγγέλματα, επαγγέλματα που επηρεάζουν την προσωπικότητά σου με περίεργους τρόπους, κτλ).

Αυτά που γράφει το άρθρο, νομίζω ότι ισχύουν μόνο στην προσέγγιση του Θεού.
Εκεί όντως χρειάζεται άκρα ταπείνωση, που οι περισσότεροι δεν την έχουμε.
Αλλά σε θέματα κοινωνικά και της καθημερινότητας, η προσωρινή “μεγαλομανία” κάποιου συνήθως παράγει επιθυμητά αποτελέσματα. Το να αποφευχθούν κοινωνικές συγκρούσεις είναι θέμα παιδείας, σεβασμού, αγάπης προς τους άλλους, ιεράρχησης αξιών, και δυνατότητας να “προσγειώνεσαι” που και που.
Ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκίνησε για να κάνει αυτό που κανένας άλλος δεν είχε καταφέρει. Και μερικοί ισχυρίζονται ότι ήταν και κατά κάποιον τρόπο άγιος (για τα δεδομένα της προ-Χριστού εποχής). Δεν ήταν πρόβλημα που είχε αυτή τη μεγαλομανία και την περηφάνεια, γιατί ήξερε που να σταματήσει, ποια ήταν τα όριά του, και τι είχε πραγματικά αξία. Γι’ αυτό και τον αγαπούσαν οι στρατιώτες του και οι κατακτημένοι λαοί. Και γι’ αυτό και δεν έχανε στις μάχες.

Ο καθένας μας έχει την δική του κλίση και κλήση σε κάποια πράγματα.
Και έχει ανώτερες ικανότητες σε αυτά, σε σύγκριση με τους άλλους.
Και αν η κοινωνία έδινε ευκαιρίες σε όλους να εξασκηθούν σε αυτά τα πράγματα, αντί να δουλεύουν σαν σκλάβοι για κάποια ηλίθια και ασυνείδητα αφεντικά 10 ώρες το 24ωρο, δε θα ήμασταν στο χάλι που είμαστε τώρα…

Επίσης, μπορεί κάποιος να μπει και στο θέμα της σχέσης των συζύγων, που έχει αλλάξει από υποστηρικτικό που ήταν πριν από χρόνια (π.χ. της γυναίκας προς τον άντρα – ακόμα και σε βαθμό τυφλής αφοσίωσης και υπακοής), σε ανταγωνιστικό ή απλής σχέσης συμβίωσης που έχει καταντήσει σήμερα.