Σε μία μικρή συνάθροιση λαϊκών με το γέροντα Αρσένιο το Σπηλαιώτη, ένας ευλαβής νέος του είπε:
Οι κεκοιμημένοι και ζουν και μας επισκέπτονται ζώντας την πρόγευση του Παραδείσου.
Όταν κλαίω και στενάζω για τις αμαρτίες μου, βαθαίνει η καρδιά μου. Αναστενάζω από τα τρίσβαθα της ψυχής μου και ανακουφίζομαι.
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
~ Όταν είχα έρθει στο Άγιον Όρος για πρώτη φορά, το 1950, ανεβαίνοντας από τα Καυσοκαλύβια για την Αγία Άννα, είχα χάσει τον δρόμο· αντί να πάρω τον δρόμο για την Σκήτη της Αγίας Άννης, προχώρησα για την κορυφή του Άθωνα.
“…Πρέπει να ξανανάψει στην ψυχή του η ελπίδα της επανάστασης, μιας επανάστασης που θ’ αρχίζει από τον εαυτό του και θα προεκτείνεται στη συμπεριφορά προς το διπλανό του. Όταν οι άνθρωποι αποφεύγουν να λένε μεταξύ τους μια «καλημέρα», πώς, άραγε, περιμένουν μιαν καλή μέρα…;”
Και να που ξημερώνει, 5 Νοεμβρίου…
Παπα-Χαραλάμπος Διονυσιάτης
«Χριστιανός χωρίς εκκλησιασμό, χωρίς προσευχή, χωρίς Θεία Κοινωνία, είναι ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου ανά πάσα στιγμήν η πόρτα είναι ανοιχτή να μπουν μέσα οι κλέφτες, δηλαδή οι δαίμονες, να το αλωνίσουν».
Στην εποχή μας, όπου η ανυπακοή στο θέλημα του Θεού έχει παγιωθεί στη συνείδηση των περισσοτέρων ανθρώπων, ο θεσμός της οικογένειας περνά μεγάλη κρίση.
