Τότες αρχίζεις να ζεις αληθινά, γεμάτος από αγγελική δύναμη…

Φώτης Κόντογλου

[…] Οταν καταλάβεις μέσα σου το φόβο του Θεού, ολόκληρο το είναι σου θα πάθει κάποια ανάκουστη αλλαγή.

“Σοφίσθητι του θήναι θεμέλιον εν τη οδοιπορία σου τον φόβον του Θεού, και εν ολίγαις ημέραις αποκαθίστασαι εν τη πόλη της βασιλείας, χωρίς κυκλώσεως οδού’’, δηλαδή δίχως να πάρεις γύρο στο δρόμο σου και ν’ αργοπορείς και μάταια να βασανίζεσαι με τα ψεύτικα συστήματα της φιλοσοφίας.

Τότες με μιάς θαν ανοίξουνε τα μάτια σου, και θα γίνει μεγάλη αναστάτωση μέσα σου, από τις ρίζες σου, και θα ρωτάς κατάπληκτος: “ Αυτά είνε που νόμιζα πως τα γνωρίζω, και κείνα είνε που τ ̓ άκουγα αναίσθητος, δίχως να με πιάνει τρόμος ; Ώστε σε τέτοια βαθύτατη άβυσσο της ζωής εισδύσανε οι άγιοι, κι’ αξιωθήκανε, άνθρωποι σαρκικοί, να τους ξεσκεπαστούνε τέτοια μυστήρια και τούτοι οι θησαυροί οι απόκρυφοι, που μας ανεβάζουνε σ’ έναν ουρανό παρθενικό κ’ ηρωικόν, ο οποίος κρύβεται από τα μάτια του πονηρού πίσω από γνόφο κι’ από κάποια παραπετάσματα, που τα έβαλε η ανεξιχνίαστη Σοφία !’’·

Τότες αρχίζει να ζει αληθινά, γεμάτος από αγγελική δύναμη, από χαρά κι’ απ’ αγάπη. Τότες θα νοιώσει να τον δροσίζει η χαροποιά βροχή της ευσπλαχνίας του Θεού, και θαν ακούσει κάποιο θεικό ψίθυρο που θα τον αναπάψει, πορευόμενος μαζί με την ουράνια λαμπαδηφορία. Θα ευτυχήσει και θα προκόψει, σαν και κείνα τα δένδρα πούνε φυτρωμένα στις ακροποταμιές. Και θαν ανάψει η καρδιά του από βαθύν έρωτα, και το θέλημά του θε νάνε το θέλημα του Κυρίου, δίχως να νοιώσει πως έχασε τη λευτεριά του γιατί η λεγόμενη λευτεριά ανάμεσα στους ανθρώπους τούτου του κόσμου, είνε σκλαβιά μπροστά σε κείνη την αληθινή. Και θα μελετά με χαρά το νόμο του Θεού μέρα και νύχτα.

Μακάριος θα γίνεις, θα γιατρευτούνε οι πληγές σου, θα ξανανιώσεις σαν τον αητό που τανύζει τα φτερά του το πρωί απάνου από τα σκληρά τα βράχια κι’ από τα σκοτεινά φαράγγια, μέσα στα οποία πορεύεται η γενεά η πονηρή, οι ανθρωπολάτρες, που θεοποιήσανε τον άνθρωπο και τα πάθη του, και τα ξύλα και τα μάρμαρα, και δεν ακούνε τη βροντερή φωνή που βγαίνει από τον ουρανό και λέγει: “Κανένας άλλος· δε μπορεί να σε σώσει παρεκτός από Μένα’’, “Σώζων ουκ έστι πάρεξ Εμού’’. (Προφ. Ωσηέ).

Κόντογλου Φώτης, «Λόγος άτεχνος για τη Θεοσέβεια», στο: Έργα Ι΄ – Ο Μυστικός Κήπος, Αθήνα: Αστήρ, 1975

ΠΗΓΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Ευλογημένο Καταφύγιο – Φώτης Κόντογλου» ΔΕΙΤΕ: >>   ΕΔΩ