«Ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν» (Λουκ. 8,26) «Εἶχε μέσα του δαιμόνια ἀπὸ πολὺν καιρό. Ροῦχο δὲν ντυνόταν οὔτε ἔμενε σὲ σπίτι, ἀλλὰ ζοῦσε στὰ μνήματα»
Ένας μοναχός κάποτε έλεγε ότι δεν φοβήθηκε τίποτα περισσότερο στη ζωή του ούτε τον διάβολο ούτε τους δαίμονες αλλά τον εαυτό του.
Δεν γνωρίζω αν άλλη χριστιανική χώρα, όπως η Ελλάδα μας, έχει τόσα εξωκλήσια. Εξωκλήσια είναι τα εκκλησάκια που βρίσκονται έξω από πόλεις και χωριά. Αυτά τα εκκλησάκια ήταν σημεία ευλαβικής αναφοράς και παρηγοριάς για τον ανθρώπου της υπαίθρου.
Ο Άγιος Δημήτριος γιορτάζει και μαζί του όλη η Θεσσαλονίκη. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες συνδέθηκε με την γενέτειρα του, και δεν την εγκατέλειψε ποτέ.
Αυτό γίνεται, για να πάρουμε από το χθες , όπως και από το σήμερα, ό,τι είναι καλό και ωραίο, για να φτιάξουμε ένα όμορφο αύριο.
Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας
~ Ο Θεός επιτρέπει σεισμούς, επιτρέπει πολέμους, επιτρέπει τόσα άσχημα πράγματα και σήμερα μας “απειλεί” με ολοκληρωτική καταστροφή και εμείς τίποτα, τη δουλειά μας… ουδεμία μετάνοια, ουδεμία επιστροφή. ουδεμία φιλοσοφία επάνω στα θέματα αυτά.
Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο·ο ιερέας,λειτουργός της θείας οικονομίας,κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
Ποῦ σοι, Ταβιθά, Πέτρος; εἰ γὰρ ἦν πάλιν,
Ἤγειρεν ἂν σε καὶ θανοῦσαν ὡς πάλαι.
