Στα θέματα της Πατρίδος ο Άγιος Παΐσιος δεν ήθελε οι Χριστιανοί να είναι αδιάφοροι. Πολύ λυπόταν που έβλεπε πνευματικούς ανθρώπους να επιζητούν να βολευθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρωνται για την Πατρίδα.
Έλεγε: «Σε μια εποχή που ο Σατανάς οργιάζει και οι άνθρωποί του οργανώνονται, οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη. Τον εαυτό του μόνο κοιτάζει να βολέψη ο καθένας και τίποτε περισσότερο. Και ό,τι να τους κάνης, όσο κι αν τους κουνήσης, με τίποτε δεν ξυπνούν». Ο καημός του και η απορία του ήταν πώς οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται πού οδηγούμαστε. Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε την σημερινή κατάσταση και ανησυχούσε, αλλά δεν διέσπειρε τις ανησυχίες του στον κόσμο. Έδινε ελπίδα και αισιοδοξία. Έλεγε: «Από το κακό που επικρατεί σήμερα, θα βγει μεγάλο καλό. Βλέπω μια ελιά. Το ένα κλωνάρι της έχει ξεραθή, το άλλο το τρώγει η κάμπια και θα ξεραθή κι αυτό. Αλλά πετιέται ένα άλλο βλαστάρι από κάτω που έχει πολύ θυμό (δύναμη) και αναπτύσσεται γρήγορα».
Πονούσε για την πνευματική κατάπτωση των πολιτών. Έλεγε:
«Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της. Η αμαρτία και η ασωτία βασιλεύουν στους ανθρώπους, αλλά μας αγαπά ο Θεός και περιμένει την μετάνοιά μας». Μιλούσε αυστηρά γι’ αυτούς που ψήφιζαν αντιχριστιανικούς νόμους. Λυπήθηκε για την αλλαγή της γλώσσας και είπε: «Η επόμενη γενεά θα φέρει Γερμανούς να μας μάθουν την γλώσσα μας, και τα παιδιά μας θα μας φτύνουν». Έγραφε σε επιστολή του: «Αυτοί που κατάργησαν τα Αρχαία, αφού καταξεφτιλιστούν, μετά πάλι θα τα ξαναφέρουν».
Δημοσίευσε ένα σύντομο κείμενο υποστηρίζοντας τον αγνότατο πατριώτη και ευλαβέστατο ήρωα Μακρυγιάννη από τις εναντίον του άδικες και ψευδείς κατηγορίες. Πέρα από την αποκατάσταση της αληθείας, υπήρχε τότε, όπως και σήμερα, επιτακτική ανάγκη προβολής ενός ιδανικού προτύπου προς μίμηση για τους πολιτικούς ηγέτες, αλλά και για υποβοήθηση του λαού να αποκτήση ορθά πολιτικά κριτήρια στην επιλογή των κυβερνητών του Έθνους μας.
Κάποιος Πρωθυπουργός, του οποίου κατεδίκαζε δημοσίως ενέργειες επιζήμιες για το Έθνος και την Εκκλησία, ζήτησε να τον συναντήση στην Σουρωτή. Ο Γέροντας απάντησε: «Ας έρθη, θα του τα ψάλω και μπροστά του». Είχε το ψυχικό σθένος αυτός ο πτωχός καλυβίτης να υψώνη την φωνή του άφοβα μπροστά στους ισχυρούς της ημέρας.
Όταν κάποιος πρόεδρος της Δημοκρατίας επισκέφθηκε το Άγιον Όρος, ο Γέροντας συνέστησε στα μοναστήρια να μην τον δεχθούν, γιατί είχε υπογράψει τον νόμο περί των αμβλώσεων.
Από Υπουργό που θέλησε να βοηθήση γνωστό του Μοναστήρι, δεν δέχθηκε τίποτε, γιατί ανήκε σε κόμμα που είχε υπογράψει αντιχριστιανικούς νόμους.
ΓΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ & ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
> Πολύ λυπόταν που έβλεπε πνευματικούς ανθρώπους να επιζητούν να βολευθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρονται για την Πατρίδα.
Μάλλον γιατί δεν ήταν “πνευματικοί άνθρωποι” και απλά αυτός πίστευε ότι ήταν…
Όσο για την πατρίδα, που δεν είναι τίποτα άλλο από την κοινωνία, και όχι κάποιο κομμάτι γης, όταν αυτή γίνει αντίΧριστη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι΄ αυτό, γιατί να ενδιαφέρεσαι; Απλά για να συγχίζεσαι;
Και ας είμαστε ειλικρινείς… Έτσι όπως είμαστε σαν έθνος, κανονικά αξίζουμε χειρότερα από αυτά που μας δόθηκαν, είτε αυτά είναι σε πολιτικούς ηγέτες, είτε σε εκκλησιαστικούς ηγέτες, είτε σε άλλα.
> Ο καημός του και η απορία του ήταν πώς οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται πού οδηγούμαστε.
Μια χαρά αντιλαμβάνονται.
Εμείς είμαστε που δεν έχουμε αντίληψη.
Όπως είπε ο Χριστός, να κρίνεις τα δέντρα από τους καρπούς τους…
Οι “καλοί λογισμοί” και τα ευχολόγια μας έφεραν εδώ που είμαστε.
Η αλήθεια είναι το σημαντικό. Ούτε οι “καλοί λογισμοί”, ούτε τα ευχολόγια, ούτε η πατρίδα, ούτε η υποτιθέμενη “πνευματικότητα”.
Αν είσαι σε πλάνη, όλα τα υπόλοιπα πάνε κατά διαόλου. Και τα μεγαλύτερα εγκλήματα συχνά γίνονται με τις καλύτερες προθέσεις.
Και σε θέματα που άπτονται σε αξιολόγηση αρχών και εξουσιών, το σωστό είναι να έχεις μόνιμα κακούς λογισμούς, όχι καλούς. Γιατί οι θέσεις εξουσίας διαφθείρουν, έλκουν τους διεφθαρμένους, και μπορούν να προκαλέσουν ανεπανόρθωτες ζημιές σε όλους και σε όλα.
Και τι να τον κάνεις τον συχνό εκκλησιασμό, την συχνή Θεία Μετάληψη, και όλα τα άλλα, όταν όλη η προσωπικότητά σου είναι αντίΧριστή και μισάνθρωπη και με την συμμετοχή σου σε αυτά εμπαίζεις τον Θεό; Είναι αυτό πνευματικότητα; Καλύτερα πήγαινε τις Κυριακές σε κάνα βουνό, μπας και ηρεμήσεις λίγο και αρχίσεις να μετανοείς… Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, και παρατηρώντας κάθε άτομο που έχω γνωρίσει από κάθε ενορία που έχει πατήσει το πόδι μου, θα έλεγα ότι το να πηγαίνεις στον ναό δεν βοηθάει καθόλου σε τίποτα. Καταντήσαμε να είναι καλύτεροι χριστιανοί από εμάς, ακόμα και τα άθεα κομμούνια του ΚΚΕ… Ακόμα και αυτοί, που έχουν χωριστεί σε 1000 κόμματα και αντιμαχόμενες ομάδες, δεν τρώγονται μεταξύ τους όπως εμείς οι “χριστιανοί”.