Το μοναδικό και ανεπανάληπτο παγωτό των παιδικών μας χρόνων

“Παγωτό… καϊμάκι παγωτό!

Μελωδική, γλυκιά και κρυστάλλινη η στεντόρεια φωνή του διαλαλούσε την πραμάτεια. Παγωτό! Ντυμένος στα κάτασπρα, σωστός παγωτατζής, τσουλούσε το καρότσι του και περιδιάβαινε ολημερίς τους δρόμους. Αγκομαχώντας στις ανηφοριές και παίρνοντας ανάσα στις κατηφοριές, καλούσε μικρούς και μεγάλους να ‘ρθουν κοντά του, για να φευτούν το αγνό, το γεμάτο άρωμα και μοναδική νοστιμιά παγωτό του.

«Χωνάκι και κασάτο». Δυόμιση δεκάρες το χωνάκι, μισή δραχμή το κασάτο. Είχε και κασάτο της μιας δραχμής, αυτό όμως ήταν για τους λίγους. Ήταν για τα «υψηλά βαλάντια». Παγωτό! Κι εμείς, στο άκουσμα της θεσπέσιας φωνής, αφήναμε το παιχνίδι και τρέχαμε κοντά του κρατώντας σφιχτά τις λιγοστές δεκάρες στα λερωμένα χέρια μας κι ο καλοσυνάτος και πάντα γελαστός παγωτατζής, με το κεφάλι του κάτω από την τέντα του καροτσιού, για να προστατεύεται από τις καυτές ακτίνες του ήλιου, έπαιρνε το ειδικό κουταλάκι, έσκυβε στο μεταλλικό κάδο και άνεση μεγάλη και χάρη περισσή, έβαζε το παγωτό στο χωνάκι ή το κασάτο.

Τι νοστιμιά ήταν αυτή, Θεέ μου! Τι άρωμα! Τι γεύση! Τι δροσιά! Τι μοναδικότητα!

Κι όταν απομακρυνόταν να πάει κι αλλού, σκεφτόμασταν την επόμενη μέρα, που πάλι, την ίδια περίπου ώρα θ’ ακούγαμε τη γλυκιά φωνή. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν είχαμε χρήματα. Ούτε «τσακιστή» δεκάρα. Όμως στο άκουσμα της φωνής του, τρέχαμε κοντά του και «ξερογλειφόμασταν» βλέποντας τους τυχερούς που είχαν την δυνατότητα να αγοράσουν το παγωτό και να γευτούν την ανεπανάληπτη νοστιμιά του.

Αυτά ίσως να φαίνονται λίγο παρατραβηγμένα ή και απίστευτα για τους σημερινούς νέους. Όμως αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή ήταν η πραγματικότητα για τους πολλούς την εποχή εκείνη. Χρόνια δύσκολα. Χρόνια φτώχειας και ανέχειας.

Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Σχεδόν τα πάντα. Και τα παγωτά δεν αποτέλεσαν εξαίρεση του κανόνα. Άλλαξαν και αυτά.

Πολλά, μεγάλα και ποικιλόμορφα τα σημερινά παγωτά. Γεύσεις διάφορες. Σοκολάτα, κακάο, κρέμα, κεράσι, φράουλα, πορτοκάλι, μήλο, αχλάδι, μπανάνα, ανανάς. Παραγεμισμένα με καρύδια, με αμύγδαλα, με φουντούκια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κι από χρωματισμούς; Όλα τα χρώματα της «Ίριδας».

Σε νοστιμιά όμως κανένα, μα κανένα δεν μπορεί να φτάσει το μοναδικό και ανεπανάληπτο παγωτό των παιδικών μας χρόνων και αυτό δεν είναι υπερβολή. Εδώ και πολλά χρόνια, δεν ακούγεται πια η γλυκιά φωνή του. Εμείς όμως την ακούμε. Γιατί είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας. Είναι στο «είναι» μας.

επιχρωματισμένη Αλέξανδρος Γέροντας

ΠΗΓΗ