Εν Αθήναις….από το χωριό στην πόλη

Έφευγαν από τα χωριά εκείνα τα χρόνια για να βρούνε την τύχη τους στην Αθήνα.

Νοίκιαζαν σε μια αυλή ένα δωμάτιο κοντά στο Κέντρο με κανένα συγχωριανό και έπαιρναν μπάλα τις διευθύνσεις που τους είχαν δώσει για να βρούνε δουλειά.

«Θα πάς στον τάδε έχει εμπορικό είναι συγχωριανός θα σε βοηθήσει..»

Κάπως έτσι γινόντουσαν οι προσλήψεις… Από γνώσεις ….εγνώριζαν γραφή και ανάγνωση…

Στα μαγερειά στην αγορά …στα λαδάδικα στην Σοφοκλέους…στα καφενεία… στα μπακάλικα συνήθως υπήρχαν θέσεις εργασίας.

Σε πολλές περιπτώσεις όσοι δεν είχαν βρεί στέγη κοιμόντουσαν μέσα σε αυτούς τους χώρους.

Σκληρή δουλειά χωρίς ωράριο και μικρό μεροκάματο…
Τι να χαλάσουν από αυτά …τι να στείλουν στους γέρους στο χωριό.

Σε ένα μαγειρείο στην πλατεία Βάθη δούλευε ένας νέος τότε που είχε έρθει από χωριό … πατριωτάκι του εστιάτορα λίγο αγαθός αλλά φιλότιμος.

Κουβάλαγε τα πιάτα με την σούπα και μονίμως το δάχτυλο κολυμπούσε.

Το άφηνε στο τραπέζι και στη συνέχεια έγλυφε το χέρι του.
Φώναζε το αφεντικό…γελούσαν οι πελάτες…

Ένας άλλος δούλευε σε κυλικείο μεγάρου της Σταδίου όπου δικηγόροι κυρίως είχαν τα γραφεία τους.

Έκανε θελήματα …πάρε αυτά τα χειρόγραφα και δώστα στην δακτυλογράφο στον ημιόροφο…πάρε μου τσιγάρα…
Έβγαζε χαρτζιλίκι….

Συχνάζανε σε καφενεδάκια που τα είχαν πατριώτες τους….εκεί και τα προξενειά.

Κάποιος θα είχε αδερφή στο χωριό…
Έτσι γινόντουσαν οι γάμοι …

Τα κορίτσια τα έστελναν για δουλειά οι γονείς εσώκλειστα σε πλουσιόπιστα…υπηρέτριες.

Κοιμόντουσαν στο δωμάτιο υπηρεσίας που χωρούσε ένα ντιβανάκι και φυσικά δεν είχαν ωράριο εργασίας.

Ο μισθός τους πήγαινε στην οικογένεια στο χωριό.

Προκειμένου να απελευθερωθούν φρόντιζαν όπως όπως να βρούν κάποιον να παντρευτούν με ότι αυτό σήμαινε για την υπόλοιπη ζωή τους.

Πηγή: Πίσω στα παλιά

το «σπιτάκι της Μέλιας»