Νυμφίος της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος, ο Θεός που έχρισε την ανθρώπινη φύση με τη Θεότητα, ο Χριστός.
Είναι ο μονογενής Υιός του Θεού, ο ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Είναι Εκείνος, που με την ευδοκία του Θεού Πατρός χαμήλωσε τους ουρανούς και κατήλθε προς τον κόσμο.
Η κάθοδός Του είναι και η ταπείνωση, η κένωσή Του. Αδειάζει λοιπόν ο Θεός κατά τρόπο ακατάληπτο από τη θεϊκή Του δόξα, χωρίς να χάνει τίποτα απ’ αυτό που είναι, για να συναναστραφεί τους ανθρώπους. Όμως ο θεϊκός αυτός έρωτας είναι τόσος, που φθάνει ως τα άκρα.
Ανεβαίνει ο Θεός στον Σταυρό κι από εκεί κατεβαίνει στον Άδη. Πιο χαμηλά δεν υπάρχει ούτε τόπος ούτε τρόπος για να πάει ο Θεός. Κι εκεί απλώνει τα χέρια Του, ώστε όποιος θέλει να μπορέσει να Τον πιάσει και να τον βγάλει μέσα από τον Άδη, όπως λέει ένας σύγχρονος πατήρ της Εκκλησίας, ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης. Αυτή είναι η Άκρα Ταπείνωση του Θεού, ο Νυμφώνας του Θεανθρώπου….
Από το βιβλίο: Σπ. Μαρίνη, Ερμηνεύοντας την εικόνα, εκδ. Γρηγόρη, σ.144-145).
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ Ή ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ; (Κυριακή Βαΐων 9/4/2023).
Μιλά ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Βολουδάκης.
“Ο Απ. Παύλος μάς προτρέπει να χαιρόμαστε πάντοτε, με το να είμαστε επιεικείς προς τους ανθρώπους που αγωνίζονται και θέλουν να διορθώνονται. Στο βιβλίο του Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου “Τι είναι ο Χριστός;”, περιγράφεται το πάθους του Κυρίου. Το σώμα μας, εν Χριστώ, αποκτά τεράστια δύναμη, όπως αποδεικνύεται από τα μαρτύρια τόσων Αγίων. Πώς είναι δυνατόν η ψυχή μας που είναι απευθείας από τον θεό, να τυφλώνεται τόσο και να μην βλέπει την Αλήθεια; Ο Χριστός ήθελε να πεθάνει. Έβγαλε μεγάλη κραυγή, έκλινε την Κεφαλή και πέθανε όταν ο Ίδιος θέλησε.”