“Να επιμένεις, αδιάκοπα στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά και να γίνουν τα δύο ένα”

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει:

«Σας παρακαλώ, αδελφοί, μην παραβείτε και μην καταφρονήσετε ποτέ τον κανόνα της προσευχής…

Ο μοναχός οφείλει, είτε τρώει είτε πίνει είτε κάθεται είτε εκτελεί διακόνημα είτε βαδίζει στον δρόμο είτε κάνει οτιδήποτε άλλο, να κράζει ακατάπαυστα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»…

Έτσι, το όνομα του Κυρίου Ιησού, καταβαίνοντας στο βάθος της καρδιάς, θα ταπεινώσει τον δράκοντα, που έχει την κατοχή της καρδιάς, και θα σώσει και θα ζωοποιήσει την ψυχή.

Να επιμένεις, λοιπόν, αδιάκοπα στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, για να καταπιεί η καρδιά τον Κύριο και ο Κύριος την καρδιά και να γίνουν τα δύο ένα» (βλ. Οσίων Καλλίστου και Ιγνατίου των Ξανθοπού, Μέθοδος και κανών…, κα΄).

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Φιλήμονα: «Τι είναι, πάτερ, η κρυφή μελέτη;». Και ο γέροντας απάντησε: «Πήγαινε, έχε νήψη στην καρδιά σου και λέγε προσεκτικά μέσα στον νού σου με φόβο και τρόμο: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». (Περί του αββά Φιλήμονος…).

Λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος (Ο. π., ΚΗ΄, 35):

«Προκειμένου να σταθείς μπροστά στον Θεό για να Τον ικετέψεις να προετοιμάζεσαι με την αδιάλειπτη εσωτερική προσευχή και έτσι σύντομα θα προκόψεις».

Με τον καιρό η νοερή μελέτη του Θεού θα κυριέψει όλη σου την ύπαρξη και θα σε κάνει σαν μεθυσμένο, έναν άνθρωπο που βρίσκεται σ᾿ αυτόν τον κόσμο αλλά δεν του ανήκει, ή μάλλον έναν άνθρωπο που ανήκει στον κόσμο ως προς το σώμα αλλά δεν του ανήκει ως προς τον νού και την καρδιά.

Όποιος μεθά με το αισθητό κρασί, ξεχνά τον εαυτό του, ξεχνά τα βάσανά του, ξεχνά την τάξη του και την κληρονομιά του. Όποιος μεθά με το νοητό κρασί της μελέτης του Θεού, γίνεται ψυχρός, αναίσθητος απέναντι στις γήινες επιθυμίες, τη γήινη δόξα, όλα τα γήινα αγαθά.

Η σκέψη του βρίσκεται διαρκώς στον Χριστό, ο οποίος με τη μελέτη ενεργεί στον νού και την καρδιά σαν ιερή ευωδία, «άρωμα που προέρχεται από τη ζωή και δίνει ζωή» (Β΄ Κορ. 2:16). Η μελέτη του Θεού νεκρώνει στην ψυχή του ανθρώπου την αγάπη προς τον κόσμο και τα πάθη και γεννά την αγάπη προς τον Θεό, προς καθετί το πνευματικό και άγιο, προς τη μακάρια αιωνιότητα.

«Θεέ μου!», ανακράζει ο μεθυσμένος από τη μελέτη του Θεού (Οσίου Ιωάννου του Σιναίτου, ο. π, ΚΗ΄, 28). «Τι άλλο υπάρχει για μένα στον ουρανό εκτός από Σένα;». Τίποτα! «Και τι άλλο θα επιθυμούσα στη γη εκτός από Σένα;» (Ψαλμ. 72:25). Τίποτ᾿ άλλο, παρά μόνο να είμαι απερίσπαστα προσκολλημένος σ᾿ Εσένα με την αδιάλειπτη προσευχή.

Μερικοί επιθυμούν πλούτο, άλλοι δόξα και άλλοι κάτι άλλο από τα εγκόσμια.

«Εγώ, όμως, ένα μόνο πράγμα επιθυμώ: να είμαι προσκολλημένος στον Θεό και να στηρίζω σ᾿ Αυτόν την ελπίδα της απάθειας μου» (Πρβλ. Ψαλμ. 72:28).

Από το βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Τόμος γ΄

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “Η ευχή του Ιησού και η εφαρμογή της” ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ