Δεν ξέρω τι μπορεί κανείς να πρωτοπεί γι’ αυτόν τον άνθρωπο του Θεού, τον κυριολεκτικά άνθρωπο του Θεού, αυτόν τον κρυμμένο θησαυρό.
Έναν άνθρωπο που ούσιαστικά η ζωή του ήταν μία διαρκής θυσία για την αγάπη του Θεού.
Έζησε στο Μοναστήρι, όπου μάλιστα τον υποδέχτηκε ο ίδιος ο Άγιος, όπως εκείνος μου είχε πει, όταν είχε απολυθεί από φαντάρος και θέλησε να πάει να προσκυνήσει, γιατί ο δικός του προορισμός ήταν να πάει στους Αγίους Τόπους. Αυτός που του άνοιξε την πόρτα, όπως διαπιστώθη έπειτα από λίγο, ήταν ο Όσιος Δαυίδ.
Γιατί τότε στο Μοναστήρι ήταν όλοι και όλοι δύο μοναχοί. Ο ένας μάλιστα αναπαυότανε και ο άλλος καθάριζε τα καντήλια έξω από την πόρτα της Εκκλησίας.
Και όταν είδε τον πατέρα Ιάκωβο ξαφνιάστηκε.
«Εσύ παιδί μου, του λέει, που βρέθηκες εδώ; Από που ήρθες;».
«Μου άνοιξε», λέει, «ο πάτερ».
«Ποιος πάτερ;».
«Ο πάτερ, ένας πάτερ μου άνοιξε».
Τότε ο άλλος ξαφνιάστηκε. Σκέφτηκε, ξύπνησε ο άλλος αδελφός;
Πήγε να δει και όμως ακόμα αναπαυόταν. Και όταν ο Γέροντας μπήκε μέσα στον ναό, για να προσκυνήσει και έφτασε στην εικόνα του Αγίου, τον έδειξε και είπε στον άλλο μοναχό «Γέροντα, αυτός μου άνοιξε».
Έτσι από κει και πέρα, συνεδέθη ο πατήρ πλέον Ιάκωβος με τον Όσιο Δαυίδ και είναι αλήθεια ότι από κει και πέρα, ταυτίστηκε θα έλεγα η ζωή του με την ζωή του Οσίου.
Τον υπηρέτησε, τον αγάπησε, προσευχήθηκε σε αυτόν, μεσολάβησε για την θεραπεία τόσων και τόσων ανθρώπων και πάντοτε μιλούσε με θαυμασμό για τον Άγιο, ο οποίος είχε τόση να και τόση δύναμη, ώστε τόσοι και τόσοι άνθρωποι να έρχονται για να πάρουν την χάρη και την ευχή του.
ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
