Τὸ θηρίον μὲ τοὺς ὀπαδούς του θὰ πολεμήση: «τοὺς τηροῦνται τἀς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχοντες τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ». Ἀλλʼ οἱ πιστοὶ ὅσον ὀλίγοι καὶ ἐὰν εἶνε θὰ νικήσουν τὸ θηρίον.
Ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται! Ζoῦμε ἀναμφισβήτως εἰς πονηρὰς ἡμέρας, εἰς ἡμέρας Ἀποκαλύψεως! Ποιός δὲν τὸ αἰσθάνεται; Ἡ ἁμαρτία καλπάζει. Ὁ ὄφις, ὁ πύρρινος δράκος τῆς Ἀποκαλύψεως σφυρίζει, ἐξαπλώνει τοὺς πλοκάμους του παντοῦ καὶ περισφίγγει τὴν ὑδρόγειο σφαίρα. Τὰ θύματά του ἀναρίθμητα. Ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι λόγω μορφώσεως καὶ ἀποστολῆς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶνε ἀμείλικτοι ἐχθροὶ τοῦ δράκοντος, συμμαχοῦν μ᾽αὐτόν. Μόνον συμμαχοῦν; Ἀστέρες αὐτοὶ (*) δένονται εἰς τὴν οὐρὰν τοῦ θηρίου ὡς εὐτελῆ τεμάχια λευκοσιδήρου καὶ μὲ τὸ ὄνομά των κάμνουν θόρυβο πολύ, γίνονται τὰ ἄθλια μεγάφωνα, οἱ συνήγοροι καὶ οἱ ἐγκωμιασταὶ τῶν ποικίλων ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα ἐγκατασπείρει ὁ πυρρινος δράκων εἰς ὅλα τὰ σημεῖα τῆς οἰκουμένης.
Ἀλλὰ οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ δὲν πρόκειται νὰ πέσουν εἰς τὴν παγίδα, οὔτε τοῦ δράκοντος, οὔτε οἱουδήποτε θηρίου τῆς ἀβύσσου ὑπὸ τὴ μορφὴ τοῦ ὁποίου παρουσιάζεται καὶ δρᾶ ἡ ἁμαρτία. Ὅπως ὁ ἀετὸς δὲν φοβάται τὸν ὄφιν, διότι ἐκεῖ – εἰς τὰ μεγάλα ὕψη ποὺ πετᾶ – δὲν μπορεί νὰ φθάση τὸ δηλητήριον ποὺ ἐξακοντίζει ἡ γλῶσσα τοῦ ὄφεως, ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς Χριστιανὸς δὲν φοβεῖται τὴν ἕρπουσαν ἁμαρτίαν. Ἔχει μέσα παντοδύναμα, τὰ ὁποῖα δύναται νἀ μένη ἀπρόσβλητος ἀπὸ τὴν λυσσαλέαν ἐπίθεσιν τοῦ κακοῦ. Τὰ συνέστησεν ὁ Κύριος εἰπὼν ὅτι «τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῆ καὶ νηστεῖα» (Ματθ. 17, 21).
Ὦ Προσευχὴ καὶ Νηστεία! Πόσον εἶσθε περιφρονημέναι! Χριστιανοί! Ἰδοὺ τὰ ὄπλα μας. Ἰδοὺ οἱ πτέρυγες τοῦ ἀετοῦ τοῦ μεγάλου. Σεῖς μᾶς ὑψώνετε ὑπεράνω τῆς ὕλης, εἰς τὴν σφαίραν τοῦ Πνεύματος.
Ἀδελφοί! Τὸ θηρίον μὲ τοὺς ὀπαδούς του θὰ πολεμήση «τοὺς τηροῦνται τἀς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχοντες τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ». Ἀλλʼ οἱ πιστοὶ ὅσον ὀλίγοι καὶ ἐὰν εἶνε θὰ νικήσουν τὸ θηρίον. Αἱ κεφαλαὶ του θὰ κοποῦν, τὰ κέρατά του θὰ συντριβοῦν, ἡ οὐρά του θὰ κονιορτοποιηθῆ, τὰ διαδήματά του θὰ πωληθοῦν εἰς τὸ δημοπρατήριον, ἡ σημαία του θὰ γίνη ράκος καὶ ἡ γῆ θὰ πανηγυρίση τὴν δόξαν τοῦ Ἐσταυρωμένου.
Ἀλλὰ διὰ νὰ ἔλθη ἡ ἡμέρα αὐτὴ χρειάζονται ἀγῶνες. Καὶ πρὸς ἀγῶνας μᾶς καλοῦν αἱ σάλπιγγες τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὅλοι εἰς τὰς θέσεις μας!
Απόσπασμα από την ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ ΚΟΖΑΝΗ – Μαϊος 1949, αρ. Φυλ. 94, Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, με θεμα· ΤΟ ΕΠΤΑΚΕΦΑΛΟΝ ΘΗΡΙΟΝ
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
Τό κακό στόν κόσμο ὑπάρχει ἀπό τήν στιγμήν πού ὁ ἄνθρωπος στρέφει τήν θέλησί του στόν σατανᾶ! Ὁ Θεός δέν βιάζει τήν θέλησι μας, τήν βοηθάει μέ τίς διαφορές θλίψεις πού στέλνει ἀρρώστιες, πολέμους, κ.τ.λ ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά ζητήση μέ εἰλικρίνεια τόν Θεόν. Ἡ στροφή τῆς θελήσεως εἶναι δική μας. Αὐτό ὁ σατανᾶς δέν μπορεῖ νά τό κάνη καί ἔτσι δέν τόν βοηθάει ὁ Θεός. Μέλλει νά κολαστῆ αἰώνια καθώς καί ὅλοι οἱ δικοί του.
Παραδείγματα Σόδομα καί Γόμορα ἔστρεψαν τήν θέλησί τους στά ψεύτικα καί μάταια. Καί σήμερον τό ἴδιο γίνεται. Ἔτσι ὑπάρχει τό κακό στόν κόσμο. Ἔφτασαν σήμερον σέ τέτοιο σημεῖον καταπτώσεως πού θεωροῦν ὅτι τά ἔμβρυα δέν εἶναι ἄνθρωποι εἶναι ζῶα!