Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
~ Ο πατέρας μου – διηγήθηκε μία γυναίκα από τη Σίψα – που τόσο αγάπησε και διακόνησε τον Γέροντα και ευλαβικά κοιμήθηκε, στην αρχή δεν πίστευε, ήταν άπιστος. Πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.
Ο Γέρων Πανάρετος και ο άγνωστος άγιος
~ Στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των Καυσοκαλυβίων και της Λαύρας ζούσε στο πρώτο μισό
του εικοστού αιώνα, ένα γεροντάκι, ο π. Πανάρετος, που κάποτε επιθύμησε για τις ανάγκες του να δημιουργήσει ένα μικρό λαχανόκηπο έξω από το φτωχικό του καλύβι.
Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα
~ Ὁ Γέροντας προέβλεπε ποιοί ἄνθρωποι θά ἔλθουν νά ζητήσουν τήν βοήθειά του.
Παναγία Παρθένε σεμνή Γερόντισσα την Μονήν ταύτην σκέπε του Παντοκράτορος και
τα τέκνα σου αεί παραμύθησον, ασπαζόμενα θερμώς, την αγίαν σου μορφήν και
κλήρου του εν τω Όρει Θαβώρ μεταμορφωθέντος αξίωσον ταις πρεσβείαις σου.
Ὅπως ὁ φυλακισμένος ἔχει γυρισμένα τὰ μάτια του κατὰ τὴ στενὴ θυρίδα τῆς φυλακῆς του γιὰ νὰ πάρει λίγη ἐλπίδα ἀπὸ μία μικρὴ ἀχτίνα τοῦ ἥλιου, ἔτσι κι ἐμεῖς φέτος, ὕστερ’ ἀπὸ τὴ βαρυχειμωνιά,
Χαλκᾶ σὰ νεῦρα, Βάκχε, πρὸς νεύρων βίαν,
Καὶ πρὸς ξίφος, Σέργιε, πῦρ σὴ καρδία.
Σέργιον ἑβδομάτῃ ξίφος ἔκτανε, νεῦρα δὲ Βάκχον.
