…Τότε που βγαίνει ο Σταυρός στη μέση της εκκλησίας σου θυμίζει: “κρατά λίγο ακόμα, το φως έρχεται!”

Η κυρά-Σοφία καθόταν στο πεζούλι της αυλής της και χάιδευε την γάτα. Ο Μάρτης ήταν προχωρημένος, ο καιρός είχε αρχίσει να γλυκαίνει, μα στην καρδιά της είχε ακόμα εκείνη τη βαριά αίσθηση του χειμώνα. Όχι από κρύο – από προσμονή.

Σε λίγες μέρες θα ‘ταν η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Η μέση της Σαρακοστής. Η στιγμή που ο παπάς βγάζει τον Τίμιο Σταυρό στη μέση της εκκλησίας, να τον προσκυνάει ο κόσμος, να παίρνει δύναμη για την ανηφόρα που απομένει. Κι εκείνη, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, είχε ένα σφίξιμο. Δεν ήταν αρκετά έτοιμη. Πάντα κάτι έλειπε.

«Μη σε πιάνει ανησυχία», της είχε πει προχτές η κόρη της απ’ το τηλέφωνο. «Το Πάσχα θα ‘ρθει, έτσι κι αλλιώς θα το γιορτάσουμε».

Μα η κυρά-Σοφία ήξερε πως το Πάσχα δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει. Είναι κάτι που το ετοιμάζεις. Και πρώτη δουλειά, τ’ ασπρίσματα.

Την άλλη μέρα το πρωί, χτύπησε την πόρτα της γειτόνισσας, της Μαρίας.

«Μαρία, πάμε για τα κλαδιά; Θα φτιάξουμε σταυρούς την Κυριακή, μα θέλω πρώτα να δω τι κατάσταση έχει η αυλή της εκκλησιάς. Να προλάβουμε, γιατί μετά μπαίνουμε σε τρέξιμο».

Η Μαρία κατάλαβε. Οι γυναίκες της γειτονιάς το είχαν αυτό το ένστικτο: ήξεραν πότε πρέπει να ξεκινήσουν. Όχι Μεγάλη Εβδομάδα τότε είναι πια αργά για προετοιμασία. Τότε είναι η ώρα της κορύφωσης. Η προετοιμασία θέλει τον χρόνο της, θέλει να την απλώσεις σαν το προζύμι, να φουσκώσει σιγά σιγά.

Ανηφόρισαν στο εκκλησάκι του Άη-Γιώργη.

Ο ήλιος ήταν ζεστός, μα η σκιά ακόμα δροσερή. Η αυλή ήταν γεμάτη φύλλα ξερά απ’ το χειμώνα, τα κυπαρίσσια είχαν ρίξει τους καρπούς τους, και τα σκαλιά της εκκλησιάς είχαν μια πρασινάδα από υγρασία.

«Κοίτα να δεις», μουρμούρισε η κυρά-Σοφία. «Σε λίγες εβδομάδες θα ‘ρθει κόσμος να προσκυνήσει το Σταυρό, κι εμείς δεν έχουμε ούτε την αυλή καθαρίσει».

Γύρισε και κοίταξε τις γειτόνισσες που σιγά σιγά είχαν μαζευτεί. Η φήμη είχε τρέξει: «Η Σοφία ανεβαίνει στην εκκλησιά, κάτι ετοιμάζει».

«Ακούστε να σας πω», έκανε εκείνη, σταυρώνοντας τα χέρια. «Φέτος θα το κάνουμε διαφορετικά. Δε θα περιμένουμε Μεγάλη Εβδομάδα και να τρέχουμε σαν τρελές. Από τώρα θα ξεκινήσουμε. Λίγα λίγα. Καθαριότητα, ξεχορτάριασμα, και βλέπουμε. Όταν έρθει η ώρα του Σταυρού, να ‘ναι όλα έτοιμα. Κι όταν έρθει το Πάσχα, να μην χρειάζεται τίποτε άλλο παρά μόνο το “Χριστός Ανέστη”».

Έτσι κι έγινε. Εκείνη την εβδομάδα, λίγο πριν την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, η γειτονιά ανέβηκε στο λόφο. Όχι με ασβέστη ακόμα , πρώτα θέλει ξεσκαρτάρισμα. Μάζεψαν τα ξερόκλαδα, έκαψαν τα αγκάθια στη γωνία του περιβολιού, σκούπισαν την αυλή. Ο μπάρμπα-Γιάννης έφερε ένα τσαπί κι έστρωσε το χώμα εκεί που είχαν γίνει λακκούβες από τις βροχές.

Η εκκλησιά από μέσα; Την άνοιξαν μια μέρα, να πάρει αέρα. Η μυρωδιά του λιβανιού ήταν ακόμα εκεί, ανακατεμένη μ’ εκείνη την παλιά, κλειστή μυρωδιά του χειμώνα. Η κυρά-Σοφία στάθηκε στη μέση και κοίταξε το τέμπλο.

Τα καντήλια είχαν θαμπώσει, τα μάρμαρα είχαν επάνω τους ένα λεπτό στρώμα σκόνης, σαν πέπλο.

«Θα γίνεις νύφη», ψιθύρισε. «Μα θέλει υπομονή. Λίγες εβδομάδες έχουμε μπροστά μας. Λίγες εβδομάδες να σε ντύνουμε σιγά σιγά, να σε ετοιμάζουμε σαν παιδί που πάει να παντρευτεί».

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, η εκκλησιά ήταν ανοιχτή. Ο παπάς έβγαλε τον Τίμιο Σταυρό, τον ακούμπησε στο αναλόγιο, κι ο κόσμος περνούσε να προσκυνήσει. Η αυλή ήταν καθαρή, τα σκαλιά σκουπισμένα, κι ένας κρίνος είχε αρχίσει να ανθίζει δίπλα στην πόρτα.

Η κυρά-Σοφία προσκύνησε το Σταυρό, άναψε ένα κερί και βγήκε έξω. Κάθισε στο πεζούλι. Από κει που καθόταν, έβλεπε την γειτονιά ολόκληρη. Σε λίγες εβδομάδες, τα σπίτια θα άσπριζαν. Σε λίγες εβδομάδες, η εκκλησιά θα γυάλιζε. Μα εκείνη τη στιγμή, κοιτάζοντας τον κρίνο που μόλις είχε ανοίξει, κατάλαβε κάτι:

Το Πάσχα δεν είναι μόνο η Ανάσταση. Είναι κι όλες αυτές οι μέρες που προηγούνται.

Οι μέρες που μαζεύεσαι με την γειτονιά, που συγυρίζεις, που ετοιμάζεις. Οι μέρες που νιώθεις την προσμονή στο στομάχι σου, που μετράς ανάποδα, που κάθε μικρή δουλειά είναι κι ένα μικρό προσκύνημα.

«Λίγες εβδομάδες ακόμα», είπε χαμογελώντας. «Κι εμείς θα ‘μαστε έτοιμοι. Γιατί αρχίσαμε νωρίς. Γιατί δεν αφήσαμε τίποτα στην τύχη. Γιατί η Ανάσταση θέλει κόπο, θέλει αγάπη, θέλει να την ζήσεις από τα μισά της Σαρακοστής, από τότε που βγαίνει ο Σταυρός στη μέση της εκκλησίας και σου θυμίζει: κρατά λίγο ακόμα, το φως έρχεται».

Κι έτσι, εκείνο το απόγευμα της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, με τα χέρια καθαρά κι ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο, η κυρά-Σοφία κατέβηκε στο σπίτι της. Η γάτα την περίμενε στο πεζούλι. Κι εκείνη, αντί να μπει μέσα, έκατσε λίγο ακόμα, κοίταξε το εκκλησάκι στο λόφο, και μέτρησε νοερά τις εβδομάδες που απέμεναν.

Λίγες. Μα αρκετές. Για όλα όσα είχαν ακόμα να κάνουν.

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κολωνού

Από τη σελίδα: “Ομφαλός της γης ΙΙ”

ΠΗΓΗ