Πως ζούσαν κάποτε, χωρίς τη σύγχρονη τεχνολογία

Του Γεώργιου Χουστουλάκη

Έχουμε αναρωτηθεί σήμερα, πως κάποτε ζούσε ο κόσμος, χωρίς καμπινέδες, χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς τηλεόραση, χωρίς ραδιόφωνο, και χωρίς καν τηλέφωνο, παρά μονάχα με τα γαϊδουράκια που ήθελαν μια ώρα το πρωί να πάνε στη δουλειά και μια ώρα να γυρίσουν το βράδυ υπομονετικά στο σπίτι;

Και όμως! Αν είχαμε μια μηχανή του χρόνου και μας γύριζε πίσω, θα βλέπαμε πως μια χαρά ζούσε ο κόσμος εκείνο τον καιρό, γιατί απλά είχε προσαρμοστεί τέλεια στα τότε δεδομένα, και γιατί είχε άλλες απολαύσεις και χαρές σαν αντιστάθμισμα!

Όταν προσαρμόζεται κάποιος σε μικρή ηλικία, μια χαρά προσαρμόζεται σε όλα!

Δεν διαμαρτύρεται, γιατί δεν έχει τα δει και δεν τα φαντάζεται τα καλύτερα, και προσπαθεί με αυτά που έχει και διαθέτει να περνά όσο μπορεί άνετα και πιο ευχάριστα!

Δεν τον ένοιαζε που δεν είχε το αμάξι και να πεταχτεί στο λεπτό κάπου! Και με τα πόδια έπαιρνε το δρόμο να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, αλλά και με το γαϊδουράκι καρτερικά το καβάλαγε να τον πάει αργά αργά στη δουλειά του!

Και με το γαϊδουράκι που πήγαινε στη δουλειά του, το μεροκάματο μια χαρά το έβγαζε, και μάλιστα πολλές φορές έκανε σπίτια και στα παιδιά του όταν τα πάντρευε, τους άφηνε και λεφτά στο βιβλιάριο!

Και σήμερα παρά τις πολυτέλειες και τις ανέσεις, στο σύνολό τους πολλές φορές οι ελλείψεις και οι στερήσεις, μας φέρνουν στο σημείο να πούμε πως μας κάνουν λιγότερο ποιοτική τη ζωή, από ότι αν ζούσαμε τα χρόνια εκείνα!

Με τα λίγα λοιπόν που είχαν κάποτε, οι περισσότερες οικογένειες περνούσανε καλά, τόσο καλά, που θα τους ζήλευαν ακόμα και εκείνοι που είναι σήμερα οικονομικά ανεξάρτητοι!

Η κοινωνία των Μοιρών, τη δεκαετία του ’30, υπήρχαν λίγες οικογένειες πλούσιες που ξεχώριζαν, και οι περισσότεροι ήταν φτωχοί, τόσο που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα!

Όταν όμως ο πλούσιος βοήθαγε το φτωχό, εκείνος του φίλαγε το χέρι!

Τα ντυσίματά τους ήταν συντηρητικά, και οι άνδρες φορούσαν κλασικά την κρητική βράκα, ή τη κρητική κιλότα, η οποία βέβαια τους βόλευε περισσότερο.

Υπήρχαν και τότε τα κουστούμια, για όσους είχαν μια σοβαρή θέση σαν υπάλληλοι σε διάφορες υπηρεσίες, η οργανισμούς, και κυρίως οι μεγαλέμποροι.

Μου έλεγε μια γυναίκα δασκάλα σήμερα, πως όταν ήταν 15 χρονών, κεντούσε στην αυλή της ένα σεμεδάκι, στο σπίτι της στις Μοίρες, με το γνωστό σε όλους θέμα «ο πρίγκιπας της Κνωσσού».

Πέρασε μια πρώτη της θειά και τη βλέπει να κεντάει τον «Πρίγκιπα»,περίπου θα ήταν το 1953, και τη ρώτησε:

-Μα ήντα θα το κάνεις δα, ετονά το σεμεδάκι Βασιλεία;

-Θα το βάλω στο ράδιο, πάνω στο τραπεζάκι μου όταν παντρευτώ!

-Πω πω! Τι όνειρα κάνεις κοπέλα μου που ονειρεύεσαι μια μέρα να έχεις και συ δικό σου ράδιο!
Της απάντησε απορημένη η θεία της.

Πράγματι, μόνο πλούσιοι και αριστοκράτες μπορούσαν να ονειρεύονται να έχουν ένα ράδιο στο σπίτι τους, πριν από το ‘50!

Όταν μάλιστα δεν υπήρχε στα χωριά και σε πόλεις και ούτε καν ηλεκτρικό ρεύμα!

Ας μην πάμε μακριά, οι Μοίρες, ακόμα δεν είχανε ηλεκτρικό ρεύμα πριν το 57!

Το ρεύμα το έφερε ο Πετρακογιώργης με δικό του εργοστάσιο στις Μοίρες, με ατμοκίνητες μηχανές, και πάλι ένα μικρό μέρος των Μοιρών είχε συνδεθεί, και είχαν ηλεκτρικό φώς, μονάχα τη νύχτα!

Η Γαλιά είχε ρεύμα εκείνα τα χρόνια με συνεταιρισμό της κοινότητας, και δεν είχαν μεγαλύτερα χωριά, όπως το Τυμπάκι και η Πόμπια!

Ούτε 5 άτομα δεν είχαν ράδιο στις Μοίρες το ’50!

Οι Μοίρες είχαν και τότε ένα φαρμακείο, με φαρμακοποιό τον Τσαγκαράκη, ένα από τους 9 που εκτέλεσαν οι Γερμανοί.

Η Μοίρες επίσης είχε και ταμείο, και από, όλα τα γύρω χωριά, ερχόταν για τη σύνταξη.

Υπήρχε μία τράπεζα, η Αγροτική, υπήρχε και Γεωργική Ένωση.

Υπήρχε ένα σινεμά, «του ΜΆΝΟΥ», προς τα Καμπουργιανα».

Οι Μοίρες διέθετε και αλμπάτη ( πεταλωτή).

Πεταλουργείο και κτηνιατρείο μαζί, υπήρχε εκείνο του Κώστα Μαρκάκη από τη Γαλιά, με ελάχιστα φάρμακα που κυκλοφορούσαν την εποχή εκείνη.

Κτηνίατρος ήταν στο στρατό ο Κώστας Μαρκάκης, με το βαθμό μάλιστα του ανθυπασπιστή.

Αποτάχτηκε κι αυτός, όπως και όλοι οι άλλοι Βενιζελικοί, στο κίνημα του ’35, από το αντίπαλο κόμμα

Στη κατοχή ο Κώστας, γύριζε τα χωριά και έσωζε όλα τα άρρωστα ζώα της Μεσαράς.

Τα φάρμακα ήταν κυρίως αυτοσχέδια, η πραχτικά με βότανα, και πριν την πενικιλίνη σαν αντιβίωση, χρησιμοποιούσαν και το κινίνο, και το ψαρόλαδο για ενδυνάμωμα, και την σουφλαμιδόσκονη για πληγές.

Επίσης είχαν το κατράμι, μια μαύρη αλοιφή για τις πληγές.

Νοσοκομείο στις Μοίρες δεν υπήρχε! Το πρώτο νοσοκομείο φτιάχτηκε το 1960.

Μπορεί να μην είχαν τεχνολογική υποστήριξη ο κόσμος, τα χρόνια εκείνα, αλλά υπήρχαν άλλα, που δεν υπάρχουν σήμερα.

Υπήρχε η αλληλεγγύη και ο αλτρουισμός. Υπήρχαν οι ταχτικές βεγγέρες, χειμώνα καλοκαίρι, αλλά κυρίως τα καλοκαίρια!

Ο κόσμος έσμιγε πολύ συχνά, γιατί είχαν απόλυτα την ανάγκη ο ένας του άλλου!

Χόρευαν και τραγούδαγαν οι ίδιοι στις παρέες!

Προτιμούσαν να φάνε παρέα με τον γείτονα τους η συγγενή τους παρά μόνοι.

Αυτό τους έδινε φτερά, γιατί είχε να κάνει και με τη διασκέδαση τους.

Η καλή παρέα, σήμαινε ταυτόχρονα και ώρα ψυχαγωγίας, γιατί θα επικρατούσε το καλαμπούρι, τα αστεία κουτσομπολιά, αινίγματα και έτσι θα ανέβαινε το κέφι στη παρέα!

Πηγή: Newshub