Η ψυχή βλέπει (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Η ψυχή βλέπει.

Τα μάτια μας βλέπουν τόσα, όσα και τα γυαλιά μας. Τ’ αυτιά μας ακούν τόσα, όσα και τα μεταλλικά ακουστικά επάνω τους. Η γλώσσα μας μιλά τόσο, όσο και το εκκρεμές στην καμπάνα.

Εάν τα μάτια μας ήταν σαν τη λίμνη, χωρίς την ψυχή θα βλέπανε όπως βλέπει και η λίμνη.

Εάν τ’ αυτιά μας ήταν σαν τα σπήλαια, χωρίς την ψυχή θ’ άκουγαν όσο ακούνε και τα σπήλαια.

Εάν η γλώσσα μας ήταν ηχώ σαν το εκκρεμές στις καμπάνες, χωρίς την ψυχή θα μιλούσε όσο μιλά και το εκκρεμές.

Όμως, επειδή βλέπει η ψυχή μας, βλέπουν τα μάτια μας.

Κι επειδή ακούει η ψυχή, ακούνε τ’ αυτιά μας.

Κι επειδή η ψυχή φέρει νόημα, η γλώσσα μιλά σκεπτόμενη.

Διάλογος. 

Ο μόνος ειλικρινής διάλογος του επιστήμονα με τη φύση είναι: «Πες μου φύση, ποια είσαι εσύ; για να ξέρω ποιος είμαι εγώ».

Ο μόνος ειλικρινής διάλογος του ιστορικού με την ιστορία είναι: «Πες μου ιστορία, ποια είσαι εσύ; για να ξέρω ποιος είμαι εγώ».

Ο μόνος ειλικρινής διάλογος του αγίου με τον Θεό είναι: «Πες μου Θεέ ποιος είσαι εσύ; για να ξέρω ποιος είμαι εγώ».

Αλάνθαστη απάντηση και στις τρεις περιπτώσεις είναι: «Άνθρωπε, βρες εμένα μέσα στον εαυτό σου!».

(Στοχασμοί περί καλού και κακού, Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, σελ. 22-23).

ΠΗΓΗ