… Φοβήθηκε ο Γέροντας Αμφιλόχιος την ενασχόληση των επισκόπων με την φιλανθρωπία.
– Η υπερβολή στα φιλανθρωπικά ιδρύματα στεγνώνει τον επίσκοπο πνευματικά κι ο Επίσκοπος δουλεύει μέσα στην Εκκλησία σαν κουφάρι. Είναι και η φιλανθρωπία έργο της Εκκλησίας, αλλά περισσότερο απ’ όλα η πνευματική βοήθεια προς τους ανθρώπους. Την φιλανθρωπία μπορούν να την βρουν και αλλού, αλλά την σωτηρία μόνο στην Εκκλησία. Αλλοίμονο αν η Εκκλησία παρουσιάζεται στον κόσμο σαν φιλανθρωπικό ίδρυμα και όχι ως ταμείον της Χάριτος του Θεού.
Κάποτε τον επισκέφθηκε κάποιος επώνυμος Καλύμνιος και του εγκωμίασε την φιλανθρωπική δράση του δεσπότη. Ο Γέροντας τον ρώτησε:
– Παρακάτω;
– Μη τα ρωτάτε -απήντησε.
Του είπε τότε ο Γέρων ότι πίσω από τις φιλανθρωπίες αυτές κρύβεται μια κούφια πνευματική ζωή και η φιλανθρωπία καλύπτει πολλά άσχημα του επισκόπου.
Μαζί με αυτά τα θλιβερά πρέπει να προσθέσουμε και τις εθνικές τραγωδίες. Κυριολεκτικά έχανε τον ύπνο του στην σκέψη της συρρικνώσεως της Ελλάδος. Πίστευε πως η Ελλάδα μπορεί να παίξει σπουδαίο ρόλο στον καινούριο κόσμο. Η πανοπλία της Ελλάδος είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία μόνη μπορεί να δώσει ζωή στην πεθαμένη Ευρώπη και στην ταλαιπωρημένη Μικρά Ασία, και όχι ο καλπάζων τεχνικός πολιτισμός.
Ο σκλάβος Γέρων της Δωδεκανήσου άναψε την φωτιά του μοναχισμού και της εθνικής συνειδήσεως. Πόσο αναμμένη είναι σήμερα ας το ψάξουμε και ο καθένας από την σκοπιά του ας καταθέσει την μαρτυρία του.
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
