Κυριακή μετά την Χριστού Γέννηση: «Η ζωή μας ας είναι η μαρτυρία του δι’ ημάς γεννηθέντος Χριστού»

«Καί ἀποστείλας ἀνεῖ­λεν πάντας τούς παῖδας τούς ἐν Βηθλεέμ καί ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς».

Κυριακή μετά τή Γέν­νηση τοῦ Χριστοῦ, καί τό εὐαγ­γε­λικό ἀνάγνωσμα μᾶς περι­γρά­φει ἕνα φρικτό καί ἀνόσιο ἔγκλημα, τή σφα­γή τῶν ἀθώων βρε­φῶν τῆς Βηθλεέμ πού παρήγγειλε ὁ Ἡρώ­δης προκειμένου νά θα­να­τώ­σει, ὅπως νόμιζε, ἀνάμεσα σέ αὐτά καί τό βρέ­φος Ἰησοῦ, ἀπό τό ὁποῖο πίστευε ὅτι κιν­δύ­νευε ἡ βα­σιλεία του.

«Φωνή ἐν ῾Ραμά ἠκού­σθη», γιατί ἡ φιλοδοξία καί ἡ ἀνασφάλεια ἑνός ἄρ­­χο­ντος καταδίωκε τόν Χριστό ἀπό τήν πρώ­τη στιγμή τῆς ἐμ­φα­νίσεώς του στή γῆ· καταδίωκε μέ σκληρό­τη­­τα τόν Χριστό πού ἦρ­θε στόν κόσμο ἀπό ἀγάπη· κατα­δίω­κε αὐ­τόν πού ἐπρόκειτο νά δια­κηρύξει ὅτι ἡ βασι­λεία του «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κό­σμου τούτου».

Ἡ ἱστορία τοῦ Ἡρώδη καί τοῦ σφαγιασμοῦ τῶν νη­πίων τῆς Βη­θλε­έμ δέν παρέμεινε, δυ­στυχῶς, ἀδελφοί μου, μοναδική στήν ἱστο­ρία. Ἡ κακία καί ἡ ἀπύθ­μενη φιλοδοξία του βρῆ­καν ἀρκετούς μι­μη­τές σέ ὅλες τίς ἐπο­χές, καί ἔτσι τό ἔγ­κλη­μα ἐπαναλήφθηκε καί ἐπα­ναλαμβάνεται.

Παι­διά καί βρέφη, γυ­ναῖκες καί ἡλικιωμένοι σκο­τώ­νο­ν­ται σέ διάφο­ρα ση­μεῖα τοῦ κόσμου χω­ρίς ὑ­παρ­κτό λόγο καί αἰτία. Θανατώνο­νται γιά νά ἐξυπηρετή­σουν μέ τόν θάνατό τους ἰδι­ο­τελεῖς σκο­πούς ἀν­θρώπων ἐξαρ­τημένων ἀπό τήν ἐξουσία, πού σκόπιμα ξεχνοῦν ὅτι καθῆκον τους εἶναι νά ὑπηρε­τοῦν τούς ἀνθρώ­πους καί ὄχι νά ἐργά­ζονται γιά τό προσω­πικό τους συμφέρον.

Ἀπό τήν ἐπο­χή τοῦ Ἡρώδου μέ­χρι τίς ἡμέ­ρες μας ἑκατομμύρια μαρ­­τύρων ὁδηγήθηκαν στόν θάνατο, για­­τί κά­ποιοι πίστευαν ὅτι μέ αὐτό τόν τρόπο θά ἐξα­φάνιζαν τόν Χριστό, θά ἔσβυναν τό ὄνομά του ἀπό τήν ἱστορία τοῦ κό­σμου, καί θά τό διέ­γρα­φαν ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.

Στή θρησκεία τῆς ἀγά­πης αὐτοί ἀντι­πα­ρέ­θε­σαν τό μί­σος, νομίζο­ν­τας ὅτι ἔτσι θά τήν συν­τρίψουν. Ὅμως ἀπέτυ­χαν, γιατί ὁ Χριστός δέν διαγράφε­ται ἀπό τίς ψυ­χές τῶν ἀνθρώπων καί ἀπό τήν ἱστορία τοῦ κόσμου. Ὡς παντογνώ­στης δέν εἶχε προείπει διά τοῦ προ­φή­­του του μόνο τή σφα­γή τῶν νη­πίων τῆς Βηθλεέμ, ἀλ­λά εἶχε προ­­­ετοιμάσει καί τούς μα­θητές του γιά τό μί­σος καί τήν ἐχθρό­τητα, τήν ὁποία ἐπρό­κειτο νά ἀντιμετω­πί­σουν ἀπό τόν κόσμο· «εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μι­σεῖ», τούς εἶχε πεῖ, «γι­νώ­σκετε ὅτι ἐμέ πρῶ­τον ὑμῶν μεμίση­κεν».

Καί αὐτό τό μίσος ἐνα­ντίον τῆς Ἐκκλησίας καί ἐνα­ντίον τῶν πι­στῶν ὀφεί­λεται στό γε­γονός ὅτι ἡ Ἐκ­κλησία δια­τήρησε καί δια­τηρεῖ ἀνό­θευτη τή διδα­σκα­λία τοῦ Χριστοῦ πού εἶ­ναι τό φῶς τοῦ  κόσμου· καί αὐτό τό φῶς ἐλέγ­χει διαρκῶς ὅσους ζοῦν στό σκότος τῆς ἁμαρ­τί­ας καί ὅσους ἐργά­ζο­ν­ται τά ἔργα τοῦ σκό­τους, γιατί, ὅπως λέ­γει ὁ εὐαγγελι­στής Ἰω­άν­­νης, «ὁ φαῦ­λα πράσσων μισεῖ τό φῶς».

Ἄν ὅμως τό μίσος γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Χρι­στοῦ καί τοῦ εὐαγγε­λίου του ὁδή­γη­σε τούς ἐχθρούς τοῦ Χρι­στιανι­σμοῦ σέ τόσο ἀπο­τρό­παιες καί φοβερές πρά­ξεις, παρόλα αὐτά δέν κα­τόρ­θωσε νά ἐξαφα­νί­σει τήν ἀλήθεια ἀπό τόν κό­σμο καί νά κλο­νί­σει τήν πίστη ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.

Ἀδελφοί μου, αὐτή τήν πίστη στόν Χριστό ἔχουμε χρέος καί ἐμεῖς, τά πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νά τήν ὁμο­λογοῦμε, γιατί ὁ σύγ­χρο­νος ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη νά ἀκούει τό μή­­νυμα τοῦ Χριστοῦ, καί κυρίως ἔχει ἀνάγκη νά τό βλέπει νά γίνε­ται πράξη μέσα στή δική μας ζωή.

Ἄς μή νομίζουμε ὅτι εἴ­κοσι αἰῶνες ἦταν ἀρ­κετοί γιά νά φθάσει τό μήνυμα τοῦ Χρι­στοῦ σέ κάθε ἄν­θρωπο· καί δέν ἐν­νοῶ μόνο αὐτούς πού βρί­σκο­νται σέ ἀπομα­κρυ­­σμένα μέρη ὅπου τό κή­ρυγμα τοῦ εὐαγγε­λίου δέν ἀκούστηκε πο­τέ, ἀλλά καί αὐτούς πού ἐπηρεασμένοι ἀπό τίς καθημερινές καί ἐγ­κό­­σμι­ες φρο­ντί­δες ξε­­χνοῦν τόν Θεό, λη­σμο­νοῦν τήν ἀλή­θεια τοῦ εὐαγγε­λίου καί ζοῦν μιά ζωή ξέ­νη πρός τή δι­δασκαλία τοῦ Χρι­­στοῦ, ἔστω καί ἐάν εἶ­ναι τύποις μέλη τῆς Ἐκκλησίας του.

Ἡ δική μας ζωή, ζωή σύμφωνη μέ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ πού ἔγινε ἄνθρω­πος γιά τή σωτη­ρία μας, ἄς εἶναι μαρ­τυ­ρία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κό­σμο πού ζοῦμε, μία μαρ­τυρία τοῦ δι᾽ ἡμᾶς γεννηθέ­ν­τος Χρι­στοῦ σάν αὐτή τῶν ποι­μένων καί τῶν μάγων πού θά ἀκυ­ρώ­νει τήν κακία τοῦ κάθε σύγχρονου Ἡρώδη καί θά δοξάζει τόν Θεό καθημερινά καί σέ ὅλη μας τή ζωή. Ἀμήν.

Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων

Πηγή: Με παρρησία…

το «σπιτάκι της Μέλιας»