…Διήγηση γέροντος Παρθενίου Αγιοπαυλίτου: «Μία φορά που πήγαμε πάνω στο βουνό με τον μακαριστό παπα–Ανδρέα, ευρηκαμε δύο καλύβες, με ξυλαράκια, με μία εικόνα και ένα καντηλάκι, και μία γωνουλα, αλλά δεν βρήκαμε κανέναν.
Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου
Μεγάλωσα στη γενιά που ανέμενε τα Χριστούγεννα από τα τέλη του Σεπτέμβρη. Ήταν η εποχή που ο έρωτας έβρισκε χὠρο και θαλπωρή, «χωρούσε» να σταθεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Κάναμε ετοιμασίες από την έναρξη των μαθημάτων της νέας σχολικής χρονιάς για να προλάβουμε την Εορτή!
«Ο Θεός ποτέ δε θα μας εγκαταλείψει ούτε ακόμα και στις σκοτεινότερες στιγμές μας»
Μοναχοῦ Σωφρονίου (Γουβερνιώτου)
Όλα είναι ψεύτικα, γυαλιστερά, εκτυφλωτικά (sic), τυλιγμένα με αλουμινόχαρτο, λαμπρά, ένας κόσμος από απαίσιες πούλιες και στραβούς καθρέφτες στους οποίους φαίνεται ο θάνατος μέσα μας.
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Καρακάλλου είναι μία εκ των είκοσι Ι. Μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται ενδεκάτη εις την ιεραρχικήν τάξιν των Αθωνικών Ιερών Μονών.
Ο Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς ανάλογα με την πνευματική μας κατάσταση. Άλλοτε επιτρέπει να κάνουμε ένα σφάλμα, λ.χ. μια μικρή απροσεξία, για να είμαστε άλλη φορά προσεκτικοί και να αποφύγουμε η μάλλον να προλάβουμε ένα μεγαλύτερο κακό πούθά μας έκανε το ταγκαλάκι.
Πού είναι τα δύσκολα; Ότι μάθαμε ανάποδα. Και φανταζόμαστε τον θάνατο ζωή. Και την αμαρτία κέρδος. Και μέχρι να μάθουμε το σωστό είναι δύσκολα.
Ὡς νύμφη πανάμωμος καὶ ἀθληφόρος σεμνή, τῷ Λόγῳ νενύμφευσαι τοῦ ἀθανάτου Πατρός, Ἰουλιανὴ ἔνδοξε, σὺ γὰρ φθαρτὸν μνηστήρα παριδοῦσα, ἐμφρόνως ἤθλησας ὑπὲρ φύσιν καὶ τὸν ὄφιν καθεῖλες· καὶ νῦν ταῖς τοῦ νυμφίου σου τρυφᾶς φαιδρότησι.
