Η περιφορά του Επιταφίου στο Τολό του Δήμου Ναυπλιέων στην Αργολίδα το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, έγινε μέσα σε ιδιαίτερα κατανυκτική ατμόσφαιρα , με τη μεγαλύτερη διαδρομή μέσα στη θάλασσα.
Όταν οι ήχοι των ταλάντων ενώνονται με τις χαρμόσυνες αγιορείτικες ψαλμωδίες και η φωτοχυσία των ναών με τις αναμμένες λαμπάδες των μοναχών!
«Ω! Χωρίς την ευωδία που βγαίνει από το μυστικό κήπο του Χριστού, ναι, δεν μπορεί να νιώσει ο Έλληνας Χριστιανός την ευωδία της άνοιξης!»
Ο Επίσκοπος Λακεδαιμονίας και εθνοιερομάρτυς Ανανίας εγεννήθη στη Δημητσάνα το 1710 από ευγενείς και εύπορους γονείς, που υπήρξαν και ευεργέτες της ιστορικής πόλεως.
Πολλοί πιστοί προσέρχονται αυτές τις ημέρες να μεταλάβουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας. Αρκετοί προετοιμάζονται συστηματικά.
~ Ο μοναχός Προκόπιος από το κελί «Εισόδια της Θεοτόκου», Αγία Άννα το ερημητήριο, είχε μεγάλη επιθυμία να μάθει μουσική, για να δοξάσει τον Θεό όπως οι άλλοι μοναχοί. Επειδή όμως ήταν λίγο ψεύτικος, οι γονείς του απέφευγαν να του μάθουν μουσική.
Εάν κατέβεις στο άδη των εσώψυχών σου, εάν συντριβείς με τον οδοστρωτήρα της άκρας ταπείνωσης δηλαδή να βιώνεις ότι είσαι ο ελάχιστος πάντων, τότε κάθε δοκιμασία που έρχεται πλέον στην ζωή αντιμετωπίζεται ως ένα πούπουλο που ήρθε και κάθεται στον ώμο σου.
Τη Μεγάλη Πέμπτη, οι Δολιχαίες ζύμωναν το πασχαλόψωμο. Το λέγανε «φτασμιδίτικο» και παρασκευαζόταν όπως τα τσουρέκια, αλλά η μαγιά γινόταν με βασιλικό και ρεβίθια.
Μέσα στους άφθαστους υμνολογικούς θρήνους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι συγκινούν κάθε καρδιά, ξεχωρίζει το αλληγορικόν εγκώμιον του Επιταφίου, το όποιον ψάλλει:
Σήμερα πάνε στο ναό και άνοιξε τα αυτιά σου και άκου τι πέρασε ο Κύριος από εμάς για εμάς. Πάνε και στάσου σε μια γωνιά και άνοιξε την καρδιά σου στον Κύριο και ζήτα έλεος. Πάνε και προσκύνα την Άκρα Ταπείνωσή Του, την Αγάπη Του.
Πάνω από το Σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός έκανε την πιο μεγαλειώδη διδασκαλία. Τα λόγια του Χριστού πάνω στο Σταυρό ήταν λόγια γεμάτα αγάπη.
Εσύ… Κύριε, σιώπησες αλλά έπραξες! Εμείς όλο μιλάμε αλλά δεν πράττουμε. Εσύ μίλησες με τις πράξεις Σου. Η στάση Σου, η πιο διδακτική στην Ιστορία. Δεν έμεινες μόνο στο κήρυγμα…
~ Το 1942 ένας κάτοικος της Σίψας ήταν βαρειά άρρωστος. Κάλεσαν τον όσιο Γεώργιο να τον μεταλάβει. Πήγε με τον ψάλτη του, τον Χατζηανέστη. Σε κάποια στιγμή άρχισε να κλαίει. Δεν μετάλαβε τον άρρωστο. Νόμιζαν πως κλαίει επειδή θα πέθαινε ο άρρωστος. Ονομαζόταν Νεόφυτος. Σε λίγο έφυγαν.
Η ανάγκη του ανθρώπου να βεβαιώσει την πίστη μέσα του προς τον απρόσιτο Θεό και τις ενέργειές Του τον οδηγεί στο να επιζητεί το θαύμα ή να το μεγαλοποιεί ή, ακόμα, και να το δημιουργεί.
