Ο Γέροντας ως εξομολόγος τόνιζε την δύναμη του πνευματικού νόμου στα τέκνα του και τους ζητούσε να πορεύονται ευαγγελικά, για να μην ισχύσει το «εν άλλοις πταίομεν και εν άλλοις παιδευόμεθα».
Έτσι, σε μία κυρία που κατά την εξομολόγηση του παραπονέθηκε για τους πολλούς της πονοκεφάλους, ο Γέροντας πολύ απλά απάντησε: «Εσύ παιδεύεις τα παιδιά σου και ο Κύριος εσένα»!
Ζητούσε επίσης την αγάπη και την διάκριση, ειδικά από τις μητέρες και τις γιαγιάδες, ώστε να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αγάπη και ηρεμία, με ευαγγελικές αρχές και εν Χριστώ ελευθερία.
Μια φορά που μια γιαγιά χήρα του παραπονέθηκε ότι με την κόρη της και τα εγγόνια της μαλώνει πολύ, την συμβούλεψε: «Ε, μάνα μου. Εσύ ξέρεις καλύτερα, αν μαζέψεις τα καρύδια μέσα σ’ ένα σακκί τι θα κάνουν… Θα βροντούν! Δεν θα βροντούν; Ε, έτσι και τα παιδιά κάνουν φασαρία. Εσύ θα κάνεις υπομονή. Δεν θα τα μαλώνεις. Μόνο θα προσεύχεσαι και όλα θα τακτοποιηθούν».
Άλλο κρίσιμο σημείο που τόνιζε ο Γέροντας στην πνευματική ζωή ήταν η εν τω κρύπτω προσευχή και η πνευματική εργασία. Απεχθανόταν τις εξωτερικές εκδηλώσεις ψευτοευλάβειας και τα ψευδή εξωτερικά σχήματα σεμνοπρέπειας και ηθικισμού. Αγαπούσε την ταπείνωση και την νοερά προσευχή που μόνα τους στολίζουν τον έξω άνθρωπο με την γνήσια συστολή και σεμνότητα.
Όταν κάποτε επισκέφθηκε τον Γέροντα μία συντροφιά γυναικών που συνήθιζαν να περιφέρονται στα εξωκκλήσια και να κάνουν παρακλήσεις και προσευχές με επιπολαιότητα τρέφοντας τον εγωισμό τους, ότι είναι πιο ευλαβείς από τις άλλες γυναίκες, γύρισε ο Γέροντας και τους είπε με λύπηση: «Αέρας, γιαβρίμ, αέρας…». Δηλαδή χαμένος κόπος, χαμένα λόγια…
Έβλεπε τον εγωισμό που κέρδιζαν από όλες αυτές τις αγρυπνίες και τίποτα πνευματικό. Αντιθέτως, στην ευσεβέστατη και ταπεινή γιαγιά Ελένη του π. Νικοδήμου Άγιοπαυλίτου, σεμνή χήρα από 29 ετών, είχε διδάξει την ευχή και της είχε χαρίσει ένα κομποσχοίνι, με το όποιο προσευχόταν νύχτα και ημέρα.
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
