Κάθε χρόνο που στην εκκλησία λέμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, υπάρχει μια φράση που με συγκλονίζει:
«Χαίρε σιγής δεομένων πίστης…».
Ως πρόλογο στην παρούσα ανάπτυξη, θεώρησα καλό να μοιραστώ μαζί Σας το παρακάτω κείμενο, καθώς το έλαβα ηλεκτρονικά από συνταξιούχο ανώτατο δικαστικό με ηθικές αρχές και πιστό στο δίκαιο και τη δικαιοσύνη, αγαπητοί αναγνώστες θεωρώντας ότι αξίζει διδακτικά και κυρίως παιδαγωγικά, ιδού:
Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ
Ζητάς με πάθος και μανία τον έπαινο, την αναγνώριση και τη δόξα των ανθρώπων. Εκτός από τον Θεό, τον πάντων ποιητή, κανείς άλλος δεν είναι άξιος επαίνου και δόξας.
~ “Ήταν χειμώνας του 1999! Σούρουπο Παρασκευής δύο μήνες μετά το μεγάλο σεισμό της Αθήνας!
Λίγους μήνες μετά την τελευταία έκδοση του ChatGPT από την OpenAI οι ανατροπές που επιφέρει συνεχίζουν να αυξάνονται. Η αποκαλούμενη Generative Artificial Intelligence δημιουργει άκρως πειστικά κείμενα μέσα σε δευτερόλεπτα.
Η κλειστή καρδιά δεν έχει πληρωθή ακόμη υπό του Πνεύματος του Αγίου. Είναι βουτηγμένη στην μοναξιά της, στην θλίψι της, στην αγωνία της, στον προβληματισμό της, στην ερημιά της. Είναι άδεια. Όπως, όταν το στομάχι μας μείνη άδειο, διαμαρτύρεται και συρικνούται, κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κλειστή καρδιά.
-Γέροντα, πώς ξεκινήσατε να προσεύχεσθε με το Ψαλτήρι χρησιμοποιώντας τις «περιπτώσεις» του Αγίου Αρσενίου;
π. Δημητρίου Μπόκου
~ Όταν ο Θεός έβγαλε τον λαό του από τη δουλεία της Αιγύπτου, μεσολάβησαν 40 ολόκληρα χρόνια πορείας και περιπλάνησης (λόγω της ανυπακοής τους) στην έρημο, μέχρι να φτάσουν στη γη της Επαγγελίας.
