Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Η ώρα του χρέους. Έτσι επέγραψε ο Ηλίας Βενέζης την ομιλία του στην πανηγυρική συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών, το 1958, για την επέτειο του ΟΧΙ στη φασιστική απόπειρα εισβολής στη χώρα μας.
Η κληρονομιά από την «επιδημία» σκυψίματος πάνω από τις λεγόμενες «έξυπνες» συσκευές είναι κυρτές σπονδυλικές στήλες, πόνοι στο κεφάλι, στον λαιμό, στον ώμο, στην πλάτη, στον αυχένα. Αλλά και στα δάχτυλα παρατηρείται πόνος και μούδιασμα, από το μανιώδες scrolling και τη γραφή μηνυμάτων και posts.
….«Πριν πολλά χρόνια, χριστιανοί μου, όταν ζούσε ακόμα η Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς, μου διηγήθηκε την εξής αξιοθαύμαστη εμπειρία της, που της συνέβη στα μαύρα χρόνια της Κατοχής, τότε που υπήρξε μεγάλη πείνα, η γύμνια και η παντελής φτώχεια.
Ἀθλητὴς εὐσεβείας ἀκαταγώνιστος, ὡς κοινωνὸς καὶ συνήθης τοῦ Δημητρίου ὀφθεῖς, ἠγωνίσω ἀνδρικῶς Νέστωρ μακάριε, τὴ θεϊκὴ γὰρ ἀρωγή, τὸν Λυαῖον καθελῶν, ὡς ἄμωμον ἱερεῖον, σφαγιασθεὶς προσηνέχθης, τῷ Ἀθλοθέτῃ καὶ Θεῶ ἠμῶν.
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
~ Μ᾽ αὐτὴ τὴν κραυγὴ ἢ μᾶλλον δέησι καὶ παράκλησι, ἀγαπητοί μου, τοῦ ἁγίου Νέστορος πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἀρχίζω ὁ γέροντας ἐγὼ ἐπίσκοπος.
Οι χριστιανοί παλαιότερα σέβονταν πολύ την αργία, την τηρούσαν με φόβο Θεού, δεν ήταν μια απλή τυπική πράξη.
Είχε γεννηθεί σε αυτή την πόλη που την αγαπούσε πολύ και ήταν ιμάμης στο Pişmaniye τζαμί, ένα ιερό τέμενος όπου στον περίγυρο του βρίσκονταν θαμμένοι πολλοί ιεροκήρυκες και άγιοι της αληθινής πίστης.
Ο χειμώνας έρχεται πιο σκοτεινός από ποτέ αλλά εμείς που εμπιστευόμαστε τις ζωές μας στον Ιησού Χριστό δεν θα χάσουμε την ελπίδα μας.
Σε μια από τις πιο εντυπωσιακές τοποθεσίες της χώρας μας, στη χαράδρα του Αώου, ανάμεσα στις απότομες πλαγιές της Τύμφης (υψ. 2497 μ.) και της Τραπεζίτσας (υψ. 2024 μ.) βρίσκεται η Μονή της Παναγιάς Στομίου.
Η Εκκλησία μας καλεί να θυμόμαστε και κυρίως να ζούμε αδιάκοπα αυτό που σημαίνει το όνομά μας: το γενικό του χριστιανού και το συγκεκριμένο που πήραμε κατά τη βάπτισή μας. Διότι το αληθινό όνομα πρωτίστως κάθε πιστού είναι το ‘χριστιανός᾽.
Ο Άγιος Δημήτριος γιορτάζει και μαζί του όλη η Θεσσαλονίκη. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες συνδέθηκε με την γενέτειρα του, και δεν την εγκατέλειψε ποτέ.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
*Μεγάλη γιορτή η σημερινή για ολόκληρη την Ελλάδα και ιδιαίτερα για την Θεσσαλονίκη. Δεν γιορτάζεται μόνο η μνήμη του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτη, πολιούχου της πόλης, αλλά και η απελευθέρωσή της από τους Τούρκους. Χρόνια πολλά σε όλους με τις πρεσβείες του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.
Η ιδανική φιλία ανθεί σε περιβάλλοντα αμόλυντα από την αμαρτία και την συναναστροφή των κακών και των πονηρών. Η γοητεία του κακού και η φαυλότητα της ζωής έχουν αμαυρώσει όλα τα καλά του βίου μας.
Σε κλίμα κατάνυξης πραγματοποιήθηκε η λιτανεία των εικόνων της Παναγίας «Γεροντίσσης» και του Αγίου Δημητρίου και των λειψάνων του Πολιούχου, στη Θεσσαλονίκη.
«Συμπαθήσωμεν τους ηττηθέντας εχθρούς μας αποφεύγοντες την επιδείνωσιν της ήδη δεινώς τρωθείσης καρδιάς των…«
Η δοκιμασία του μοναχισμού
Ένας και μοναδικός μοναχός κατοικεί στην κορυφή του βουνού, στο μικρό παραδεισένιο μοναστήρι του. Είναι ο μοναδικός κάτοικος εδώ, και είναι ιερέας. Τριγύρω απλώνονται ατέλειωτοι γκρεμοί. Για περισσότερο από οχτώ αιώνες αυτό το ερημητήριο υψώνεται εδώ σαν φάρος για τους ησυχαστές που ζουν ασκητικά στις σπηλιές.
