Εκείνα τα χρόνια ηλεκτρισμός στο χωριό δεν υπήρχε. Ο φωτισμός των σπιτιών γινόταν με λάμπες πετρελαίου , με το καντήλι ή τους λύχνους λαδιού!
Για να λειτουργήσει η λάμπα καλά και να έχει καλή απόδοση , έπρεπε το λαμπογυάλι να είναι πάντα καθαρό! Η γιαγιά κάθε μέρα το έπλενε με σαπουνάδα και όταν δεν ήταν πολύ μουτζουρωμένο, το καθάριζε μ’ ένα πανί που έβαζε μέσα και το γύριζε γύρω – γύρω μ’ ένα ξύλο.
Στο φως της λάμπας, κεντήθηκαν, πλέχτηκαν και γνέθηκαν προικιά, ειπώθηκαν ιστορίες και παραμύθια στα παιδιά!
Κάτω από το λιγοστό φως της διάβαζαν τα παιδιά και μορφώθηκαν!
Συντροφιά μ’ αυτήν γίνονταν τ’ ατέλειωτα νυχτέρια , πάντα με κατεβασμένο το φυτίλι και τη φλόγα χαμηλωμένη για να μην καίει πολύ πετρέλαιο!
Έτσι φέγγαμε τότε τα σκοτάδια ! Με τη λάμπα των παιδικών μας χρόνων! Τότε…… που τα σπίτια μύριζαν πετρέλαιο και καλοσύνη!
πηγή: yiorgosthalassis
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
