“…ὁ Ἀχμέτ, αἰσθανόταν νά ἐξέρχεται ἀπό τό στόμα τῆς νεαρᾶς σκλάβας του μία ὡραιότατη εὐωδία”.
~ Στίς 3 Μαΐου κάθε ἔτους ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Νεομάρτυρος Ἀχμέτ, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησε στήν Κωνσταντινούπολι τό 1682.
*στην Μαρία που ανέβηκε στον Σταυρό από μικρό παιδί και περιμένει με χαμόγελο την ανάσταση…
Χρειάστηκε για μερικές μέρες, να μείνω στο νοσοκομείο κάνοντας συντροφιά σε έναν νέο άνθρωπο ο οποίος υποβλήθηκε σε σοβαρή χειρουργική επέμβαση. Και ομολογώ ότι αποκόμισα εμπειρίες και βιώματα που δεν μπορεί να στα προσφέρει κανένα βιβλίο και καμία ομιλία όσο υπέροχη ή «πνευματική» κι αν είναι.
~ Ἔχει νόημα ἡ ζωή τοῦ καθενός ἀπό μᾶς, ἐάν δέν ὑπάρχῃ Θεός, ἐάν δέν ὑπάρχῃ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν, ἐάν ὁ Θεός δέν ἀγαπᾷ τόν ἄνθρωπο;
Σαν σήμερα το 1962 ξεκίνησε η σοβαρότερη πολεμική κρίση που έφερε το πλανήτη στα πρόθυρα μιας πυρηνικής αναμέτρησης μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης.
Πριν τη διάδοση της καμπάνας ήταν σε χρήση τα σήμαντρα, τόσο στα Μοναστήρια όσο και στους ενοριακούς Ναούς. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, επανήλθε η χρήση τους, καθώς απαγορεύτηκε ο χτύπος της καμπάνας.
Πίστη στον Θεό ως στήριγμα και όχι ως κόσμημα πια. Θα φτάσουμε κι εκεί, στο «είναι παλιά, περάσανε πια».
Η Ελλάδα ταπεινώνεται γιατί έχει να δοξαστεί. Τώρα, όμως, περνούμε την ταπείνωση και έχουμε μείνει με λιγότερα.
*Εχθές μιλούσαμε για τον μεγάλο ήρωα του Μακεδονικού αγώνα Παύλο Μελά που με το ήθος του και την αγωνιστικότητά του ενέπνευσε όλους τους Έλληνες. Διαβάστε την αντιμετώπιση που έχει η εγγονή του και κληρονόμος ενός οικοπέδου που θα έπρεπε να είναι ιστορικό μνημείο και σημείο αναφοράς για όλους μας.
«Απ’ εδώ έφυγε ο Παύλος για τη Μακεδονία στα 1904» γράφει η μαρμάρινη πλάκα, στην αυλόπορτα ενός μισορειπωμένου νεοκλασικού, στην οδό Τατοΐου 50 στην Κηφισιά. Πρόκειται για το σπίτι που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Παύλος Μελάς.
Η παρούσα ζωή μας δόθηκε μόνο και μόνο για να δοξάζουμε το Θεό, να ευεργετούμε τον πλησίον και να αγωνιζόμαστε για την απόκτηση της Βασιλείας των ουρανών, βαδίζοντας τη «στενή» και «τεθλιμμένη» οδό που μας υποδεικνύει το Ευαγγέλιο (Ματθ. 7:14).
