Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις μας επισκέπτονται όλους! Άλλους λίγο κι άλλους πολύ. Άλλους συχνά και άλλους σε αραιότερα διαστήματα. Κάποτε μοιάζουν δυσβάστακτες, ακόμη δε και ανυπόφορες!
«Τα άτομα της γενιάς μου είναι σήμερα… αριθμοί χωρίς προσωπικότητα. Αυτό είμαστε σήμερα εμείς, ένα ΑΜΚΑ και ένα ΑΦΜ»
«Το Βρέφος Χριστός είχε έναν κήπο. Και πολλά ρόδα καλλιεργούσε σε αυτόν… Όταν όμως τα ρόδα άνθισαν Αυτός προσκάλεσε τα παιδιά των Εβραίων, Αλλά αυτά ξερίζωσαν τα άνθη, Και ερημώθηκε ολόκληρος ο κήπος… Τα παιδιά τότε από τα αγκάθια Έπλεξαν γι’ Αυτόν ακάνθινο στεφάνι» (παλιό ρωσικό παιδικό τραγούδι).
Τέτοια είναι η οδός που προσφέρεται σε όλους μας, για να μείνουμε έπειτα αιώνια μαζί Του: Να μην περιμένουμε ευγνωμοσύνη από κανέναν για όλα όσα κάναμε γι’ αυτούς· να τους ευεργετούμε όλους, αν είναι δυνατό να συμπάσχουμε με αυτούς, γιατί δεν γνωρίζουν ακόμη την Αλήθεια της Αιώνιας Αγάπης του Ουρανίου Πατρός.
Ήταν καλοκαίρι του 1974. Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο.
Της Δήμητρας Ρετσινά Φωτεινίδου, φιλόλογος – Μ.Α. Πολιτικής Φιλοσοφίας Α.Π.Θ.
Ένα από τα πιο συνταρακτικά γεγονότα στη Μακεδονία μετά το επίσημο τέλος του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908) και λίγο πριν το ξέσπασμα του Α’ Βαλκανικού Πολέμου (1912) ήταν η δολοφονία, έπειτα από ενέδρα, του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη στις αρχές Οκτωβρίου 1911.
Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων.
