Όταν οι εχθροί της Ορθοδοξίας κτυπάνε μέσω της ανωνυμίας του διαδικτύου με κάλυψη το χιούμορ ή την κοινωνική ευαισθησία!

Αγαπητοί Αναγνώστες, καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώ, ζούμε σε μια εποχή όπου με το «πάτημα ενός κουμπιού» μπορεί να χτίσεις «γέφυρες», αλλά μπορεί και να «γκρεμίσεις» ανθρώπινες ψυχές!

Το διαδίκτυο, από εργαλείο επικοινωνίας και γνώσης, έχει μετατραπεί για πολλούς, σε ένα σύγχρονο «λιθοβολισμό» πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης. Για εμάς τους Ορθοδόξους χριστιανούς, η πρόκληση δεν είναι πλέον μόνο η φυσική δίωξη ή η φανερή άρνηση του Θεού, αλλά μια πιο ύπουλη, «ψηφιακή» μορφή πολεμικής που ντύνεται τα ρούχα της ελευθερίας, της σάτιρας και, περιέργως, μιας επιλεκτικής  κοινωνικής ευαισθησίας και αισθητικής!

   Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στις επιθέσεις κατά της Εκκλησίας στα κοινωνικά δίκτυα είναι η ανωνυμία. Ένα ψεύτικο προφίλ, μια φωτογραφία από ένα καρτούν ή ένα τοπίο, και ο καθένας αισθάνεται «παντοδύναμος» να υβρίσει, να χλευάσει και να βλασφημήσει. Όταν η ανωνυμία συναντά την έλλειψη πνευματικού φραγμού, το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό. Η ιερότητα και ο σεβασμός πάνε στον βρόντο, ενώ η αυθάδεια, το μίσος και η ασέβεια βασιλεύουν!

   Όλο και συχνότερα και μάλιστα πριν από μεγάλες Θρησκευτικές γιορτές ή περιόδους όπως της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης εβδομάδας, βλέπουμε αναρτήσεις που ξεπερνούν ξεκάθαρα τα όρια της κριτικής και περνούν στη σφαίρα της καθαρής βλασφημίας. Εικόνες αγίων παραμορφωμένες, ιερά σύμβολα τοποθετημένα σε εξευτελιστικά πλαίσια και αναπαραστάσεις που θίγουν το πρόσωπο του Χριστού ή της Παναγίας και φυσικά κληρικών ανεξαρτήτου βαθμού. Η απάντηση των υβριστών; «Είναι χιούμορ» ή «είναι δικαίωμα με βάση την ελευθερία της έκφρασής» κ.α. Όμως, το χιούμορ σταματά εκεί που αρχίζει ο ευτελισμός της πίστης του άλλου. Η Ορθοδοξία δεν φοβάται το γέλιο, αλλά θλίβεται για την πνευματική τύφλωση που βαφτίζει την ύβρη και το μίσος «ελευθερία έκφρασης».

    Κάθε χρόνο, ειδικά την περίοδο του Πάσχα, γινόμαστε μάρτυρες ενός οργανωμένου «ψηφιακού πογκρόμ» ειρωνείας. Στο επίκεντρο βρίσκεται συχνά το Άγιο Φως. Με αναρτήσεις που στάζουν χολή, πολλοί προσπαθούν να αποδομήσουν το θαύμα και την ευλάβεια εκατομμυρίων ανθρώπων, χρησιμοποιώντας δήθεν επιστημο-νικοφανή επιχειρήματα ή, το χειρότερο, χυδαία σάτιρα ή δήθεν έκφραση της τέχνης που δεν έχει όρια κτλ!

   Σατιρίζουν τους πιστούς που γεμίζουν τις Εκκλησίες, τους αποκαλούν «οπισθοδρομικούς» ή «θύματα απάτης». Ξεχνούν όμως ότι η πίστη δεν είναι μια εργαστηριακή απόδειξη, αλλά μια εμπειρία καρδιάς. Η ειρωνεία τους δεν κτυπά το κερί ή την ανάφλεξη, αλλά την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα και ανάσταση. Μια νέα, εξαιρετικά δόλια τακτική που παρατηρούμε τελευταία, είναι η χρήση της κοινωνικής ευαισθησίας ως προκάλυμμα για την επίθεση στις παραδόσεις μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η νηστεία.

   Ιδιαίτερα πριν ή κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και πριν το Πάσχα, περιέργως κατακλυζόμαστε συστηματικά από αναρτήσεις που ειρωνεύονται την αποχή από το κρέας ή τα ζωικά παράγωγα, όχι επειδή διαφωνούν θεολογικά, αλλά με πρόσχημα την οικολογία ή την προστασία των ζώων. «Γιατί νηστεύετε μόνο τότε; Αν αγαπούσατε τα ζώα, θα ήσασταν vegan πάντα», λένε κάποιοι. Άλλοι χρησιμοποιούν την κλιματική αλλαγή για να υποτιμήσουν το πνευματικό νόημα της εγκράτειας και άλλοι βάζουν φωτογραφίες από εξαθλιωμένα παιδάκια και λένε «Φρόντισε να φάνε και ας μην νηστεύσεις ποτέ…»! Υπονοώντας αυθαιρέτως, ότι η φιλανθρωπία δεν χρειάζεται και κάνει περιττή την νηστεία και όχι ότι την προϋποθέτει όπως διδάσκει η παράδοση και η διδασκαλία της Εκκλησίας μας

   Φυσικά σε όλα τα παραπάνω κρύβεται μια παγίδα. Η Εκκλησία διδάσκει τον σεβασμό στην κτίση εδώ και αιώνες – ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος μιλούσε για την «καρδίαν καιομένην υπέρ πάσης της κτίσεως». Όμως, η νηστεία δεν είναι μια δίαιτα ή μια ακτιβιστική πράξη· είναι άσκηση ταπείνωσης και υπακοής. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο πιστός ως «υποκριτής» που καταστρέφει το περιβάλλον επειδή ακολουθεί το τυπικό της Εκκλησίας, είναι ένας τρόπος να αποκοπεί η πίστη από τη ζωή και να μετατραπεί σε μια κοινωνική κατηγορία προς αποφυγή. Επίσης είναι και αντιεπιστημονική όλη αυτή η κακόβουλη προσπάθεια γιατί δεν υπάρχει σοβαρός γιατρός ή διατροφολόγος που να μην εξαίρει την ωφέλεια της Ορθόδοξης νηστείας για την ψυχοσωματική υγεία του ανθρώπου!

   Πώς πρέπει να αντιδρά ο Ορθόδοξος χριστιανός σε αυτόν τον ψηφιακό πόλεμο; Ποια θα πρέπει, εκ μέρος εμάς των πιστών, να είναι η πνευματική μας αντιμετώπιση;

α) Με Διάκριση: Δεν χρειάζεται να απαντάμε σε κάθε «τρολ» του διαδικτύου. Πολλές φορές, η σιωπή και η προσευχή είναι πιο δυνατές από έναν ατέρμονα καβγά στα σχόλια του Facebook ή του X. ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική πλατφόρμα! Έτσι χωρίς να το θέλουμε από την αφάνεια και το περιθώριο τους κάνουμε γνωστούς (η αρνητική διαφήμιση είναι επίσης διαφήμιση) !

β) Με Πραότητα: Αν επιλέξουμε να μιλήσουμε, ας το κάνουμε με το ήθος του Χριστού. Ο φανατισμός από την πλευρά μας είναι το «καύσιμο» που ζητούν οι εχθροί της πίστης για να μας κατηγορήσουν περισσότερο και προκαλούν για να πέσουμε σε αυτή την παγίδα.

 γ) Με Ομολογία: Δεν κρυβόμαστε, αλλά ομολογούμε την αλήθεια μας χωρίς φόβο και πάθος. Η δική μας συνέπεια στη ζωή της Εκκλησίας και όταν ξέρουμε συνειδητά τι ακριβώς πράττουμε και γιατί, είναι η καλύτερη απάντηση στη σάτιρα.

«Μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ» (Ματθ. 5, 11).  Αυτά τα λόγια του Κυρίου είναι η πυξίδα μας. Οι επιθέσεις πίσω από την ανωνυμία, τα ειρωνικά memes και οι δήθεν προοδευτικές κατηγορίες δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβεβαίωση ότι η Ορθοδοξία και η Κεφαλή της ο Χριστός παραμένουν  «σημείον αντιλεγόμενον».

   Κλείνοντας το άρθρο μας, ας μην επιτρέψουμε, αγαπητοί αναγνώστες, τον θόρυβο του διαδικτύου να κλονίσει την ειρήνη της ψυχής μας. Το φως της Αναστάσεως δεν σβήνει με ένα πληκτρολόγιο, ούτε η αγιότητα της Εκκλησίας λερώνεται από την ψηφιακή λάσπη. Η αγάπη είναι η μόνη απάντηση που δεν μπορούν να «τρολάρουν» και ίσα ίσα και αυτοί που επιτίθονται και ειρωνεύονται κατά βάθος αυτήν αναζητούν, απλά πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι είναι πρόσωπο (ο Χριστός) και όχι απλά ένα συναίσθημα ! Αμήν!

π. Αντώνιος Χρήστου – euxh.gr