Ο Δημήτριος Χατζίσκος πέρασε από τον Αγώνα του 1821 στην κεντρική πολιτική σκηνή του νέου ελληνικού κράτους. Ξεχώρισε και για την πρότασή του να φορολογηθούν οι ίδιοι οι βουλευτές.
Ο Δημήτριος Χατζίσκος γεννήθηκε το 1805 στην Υπάτη, που τότε λεγόταν Πατρατζίκι. Ήταν γιος προεστού και μεγάλωσε σε οικογένεια με επιρροή, αλλά όχι σε ήρεμο περιβάλλον. Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε τοπική έχθρα και από μικρός έζησε μέσα σε φόβο και συγκρούσεις. Τα όπλα και οι καβγάδες ήταν κομμάτι της καθημερινότητας.
Όταν ξεσπά η Επανάσταση του 1821 είναι περίπου 16 χρονών. Δεν είναι γνωστός ούτε έχει κάποιο αξίωμα. Μπαίνει στον Αγώνα όπως τόσοι άλλοι νέοι, παίρνει όπλο και πολεμά. Μένει μέχρι το τέλος, χωρίς να αποχωρήσει στη μέση.
Βρίσκεται και στο Μεσολόγγι, σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές. Η πολιορκία κρατάει μήνες και η πείνα εξαντλεί τον κόσμο. Οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν όπως μπορούν. Η Έξοδος το 1826 γίνεται γιατί δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Ο Χατζίσκος ζει όλη αυτή την κατάσταση από κοντά.
Μετά την Επανάσταση δεν αποσύρεται. Μπαίνει κατευθείαν στην πολιτική. Εκλέγεται αντιπρόσωπος και στη συνέχεια βουλευτής Φθιώτιδας, σε μια περίοδο που το νέο κράτος ακόμη ψάχνει να σταθεί και να οργανωθεί.
Την εποχή του Όθωνα τα κόμματα έχουν διαφορετική μορφή. Υπάρχουν το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό. Ο Χατζίσκος ανήκει στο γαλλικό και συνεργάζεται με τον Ιωάννη Κωλέττη, κάτι που τον φέρνει κοντά στα κέντρα των αποφάσεων.
Στις 13 Νοεμβρίου 1848 γίνεται Πρόεδρος της Βουλής. Παραμένει μέχρι τον Οκτώβριο του 1849. Λίγο αργότερα, το 1850, ο Όθωνας τον ορίζει γερουσιαστή, θέση που τότε δεν είχε χρονικό όριο.
Το 1849 μέσα στη Βουλή προτείνει να πληρώνουν φόρους και οι βουλευτές μαζί με τους δημόσιους υπαλλήλους. Μέχρι τότε το βάρος έπεφτε κυρίως στους απλούς πολίτες. Η πρόταση προκαλεί έντονες αντιδράσεις και ανοίγει μεγάλη συζήτηση για το ποιος τελικά επιβαρύνεται.
Το κλίμα γίνεται βαρύ και συνδέεται με την ευρύτερη πολιτική ένταση της εποχής. Ο ίδιος δεν μένει στο περιθώριο. Συνεχίζει να παρεμβαίνει σε θέματα διοίκησης, εκπαίδευσης και αγροτικής ζωής, ενώ ασχολείται και με ζητήματα της περιοχής του, όπως οι διαμάχες για γαίες στην Υπάτη.
Το 1862, όταν ο Όθωνας χάνει τον θρόνο, τον ακολουθεί για ένα διάστημα στο Μόναχο. Δεν αλλάζει στάση εύκολα. Αργότερα επιστρέφει και συνεχίζει την πολιτική του πορεία.
Στις 25 Οκτωβρίου 1871 γίνεται ξανά Πρόεδρος της Βουλής, αυτή τη φορά επί Γεωργίου Α. Έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά παραμένει ενεργός και συνεχίζει να εκλέγεται βουλευτής.
Πεθαίνει το 1877 στην Αθήνα. Στη ζωή του πρόλαβε να δει την Τουρκοκρατία, την Επανάσταση και τη διαμόρφωση του νέου κράτους, περνώντας από τα πεδία των μαχών στην πολιτική σκηνή.
Με πληροφορίες από το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων
Γρηγόρης Κεντητός – sportime.gr
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
