Η συγκλονιστική ιστορία του άνθους που περίμενε το άγγιγμα της Παναγίας

Λένε πως κάποτε, σε έναν τόπο ευλογημένο από τη φύση, απλωνόταν ένα περιβόλι ασύλληπτης ομορφιάς. Ήταν ένας κήπος γεμάτος χρώματα, γεμάτος ζωή, γεμάτος άνθη που έμοιαζαν να έχουν δανειστεί τη λάμψη τους από τον ίδιο τον ουρανό.

Ανάμεσα σε αυτά τα άνθη, ένα ξεχώριζε. Ήταν εκθαμβωτικό. Τα πέταλά του έμοιαζαν με μεταξένια έργα τέχνης. Η όψη του τραβούσε το βλέμμα, μαγνήτιζε την προσοχή, προκαλούσε θαυμασμό.

Και τότε… πέρασε από εκεί η Παναγία.

Καθώς περπατούσε μέσα στο περιβόλι, το βλέμμα της στάθηκε πάνω σε εκείνο το μοναδικό άνθος. Η ομορφιά του την συγκίνησε. Η λάμψη του την προσέλκυσε και έτσι θέλοντας να απολαύσει το άρωμά του το έκοψε.

Με ευλάβεια το έφερε κοντά στο πρόσωπό της.

Και τότε συνέβη κάτι απρόσμενο.

Το άνθος… δεν ευωδίαζε.

Καμία μυρωδιά. Κανένα άρωμα. Καμία ζωή πίσω από την εξωτερική του τελειότητα. Ήταν όμορφο, μα κρύο. Λαμπερό, μα άδειο. Ένα δημιούργημα που έμοιαζε ολοκληρωμένο, αλλά στην ουσία του ήταν βουβό και άψυχο.

Η Παναγία στάθηκε σιωπηλή με ένα τρυφερό, μητρικό συναίσθημα για εκείνη την ύπαρξη που ενώ είχε τόση εξωτερική χάρη, της έλειπε το πιο ουσιαστικό στοιχείο: η ευωδία της ζωής.

Το χάιδεψε απαλά.

Με φωνή γεμάτη συμπόνια ψιθύρισε:

«Καημένο άνθος… γιατί εσύ να μην ευωδιάζεις;»

Και τότε… έγινε το θαύμα.

Μόλις τα άχραντα χέρια της άγγιξαν τα πέταλά του, το άνθος άλλαξε. Μια ανείπωτη ευωδία ξεχύθηκε στον αέρα. Ένα άρωμα τόσο δυνατό, τόσο γλυκό, τόσο ουράνιο, που πλημμύρισε ολόκληρο το περιβόλι. Οι περαστικοί σταματούσαν αποσβολωμένοι. Κοίταζαν γύρω τους με απορία.

«Τι συμβαίνει εδώ; Από πού έρχεται αυτή η ευωδία;»

Το άνθος είχε μεταμορφωθεί. Δεν άλλαξε η μορφή του. Δεν άλλαξαν τα χρώματά του. Μα άλλαξε η ουσία του. Έγινε ζωντανό. Έγινε φωτεινό. Έγινε φορέας χάριτος.

Και ίσως… μέσα σε αυτό το απλό θαύμα να κρύβεται μια συγκλονιστική αλήθεια για τον άνθρωπο.

Πόσοι άνθρωποι δεν μοιάζουν με εκείνο το άνθος; Πόσοι δεν διαθέτουν εξωτερική ομορφιά, επιτυχία, λάμψη και δύναμη; Και όμως, μέσα τους βασιλεύει το κενό. Μια ψυχρότητα που δεν αφήνει να ανθίσει η αληθινή ζωή. Μια σιωπή που μοιάζει με πνευματική ερημιά.

Κάποιοι, μάλιστα, δεν παραμένουν απλώς άοσμοι. Σκορπούν βαριά δυσοσμία ψυχής, γεννημένη από εγωισμό, σκληρότητα και απομάκρυνση από την αγάπη.

Κι όμως… η ιστορία του μικρού εκείνου άνθους θυμίζει πως τίποτα δεν είναι χαμένο.

Όταν η ανθρώπινη ύπαρξη αγγίξει τη χάρη της Παναγίας, όταν η καρδιά στραφεί προς εκείνη με πίστη και ταπείνωση, τότε αρχίζει η αληθινή μεταμόρφωση. Η ψυχή γεμίζει φως. Η ζωή αποκτά άρωμα. Η ύπαρξη γίνεται πηγή ειρήνης και αγάπης για όσους πλησιάζουν.

Όπως εκείνο το άνθος στο περιβόλι, έτσι και ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί από εξωτερική εικόνα σε ζωντανή ευωδία χάριτος.

Γιατί η αληθινή ομορφιά δεν βρίσκεται σε ό,τι φαίνεται.

Βρίσκεται σε ό,τι ευωδιάζει μέσα στην αιωνιότητα.

πηγή: romioitispolis.gr

ΓΙΑ ΨΥΧΩΦΕΛΗ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ