Μια νύχτα λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου μιαν ωραιοτάτη γυναίκα, υψηλού αναστήματος, ενδεδυμένην με μαύρο φόρεμα και μου λέγει:
Μιλούν οι άνθρωποι σήμερα για έρωτα. Μα για ποιον έρωτα μιλούν, όταν έρωτας σημαίνει μόνο σάρκα;
Φτάσαμε στις τελευταίες μέρες πριν από την Μεγάλη Σαρακοστή. Ήδη κατά την εβδομάδα της Απόκρεω, δύο μέρες – η Τετάρτη και η Παρασκευή – ανήκουν στη Σαρακοστή. Η Θεία Λειτουργία δεν τελείται και η όλη τυπική διάταξη στις ακολουθίες έχει πάρει τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της Μεγάλης Σαρακοστής.
Βρισκόμαστε στὴν Δράμα, στὰ μαῦρα χρόνια τῆς Κατοχῆς. Ὁ χειμώνας τοῦ 1941 ἦταν πολὺ βαρύς. Κάποιος γείτονάς μου τσαγκάρης, Θανάσης στὸ ὄνομα, ξεκίνησε ἕνα πρωϊνό, ποὺ τὸ κρύο ἦταν πολύ-πολὺ δυνατό, γιὰ τὸ μαγαζάκι του.
Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀντιπρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐπὶ τιμῇ
Τὸ πρωτοσέλιδο δὲν κραυγάζει ἁπλῶς. Προειδοποιεῖ. 47,2 ἔτη ὁ μέσος Ἕλληνας. Ἡ χώρα γερνᾶ, συρρικνώνεται, ἀδειάζει.
Σε μια εποχή όπου η ιστορική μνήμη συχνά ξεθωριάζει κάτω από το βάρος της λήθης, έρχεται ένα κινηματογραφικό εγχείρημα που φιλοδοξεί να αναζωπυρώσει το εθνικό αίσθημα και να υπενθυμίσει στον κόσμο τη δύναμη των αγώνων που γέννησαν την ελευθερία.
~ Πολλές φορές ακούγοντας κάποιες αγιορείτικες διηγήσεις που αφορούν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας θεωρούμε – μέσα στην αφέλεια μας και στην ορθολογιστική προσέγγιση μας – αυτές τις πρακτικές που περιγράφουν είτε ως εκφάνσεις μιας ευσεβιστικής και παρωχημένης για την εποχή μας νοοτροπίας, είτε στην καλύτερη περίπτωση ως ακρότητες ασκητικές !
*Συγκλονιστική ιστορία! Αξίζει να αφιερώστε 2 λεπτά και να την διαβάσετε.
Νέον στήριγμα Ὀρθοδοξίας, νεοκόσμητον ἄνθος ἁγνείας, Νικομηδείας Ἀνθίμου συνώνυμος τῶν ἀρετῶν τε ἐκείνου ὁμότροπος, νέων Ὁσίων σφραγίς, καί ἀγλάισμα, Πάτερ Ἄνθιμε, τῆς Χίου πάσης τό καύχημα, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθε ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.
