Κυριακή ΙΑ’ Λουκά – Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου
Πού πήγαν εκείνα τα Χριστούγεννα…;
Βλέποντας τους πειρασμούς, μας πιάνει μία τραγική δειλία.
Η χριστουγεννιάτικη ευχή μου: «Κύριε, μην μου δώσεις τίποτα. Δώσ’ το σε αυτούς».
Σπάνια η οικογένεια βρισκόταν μέσα στο σπίτι όλη μαζί, εκτός από τα βράδια και ιδιαίτερα του χειμώνα. Κεφαλή της οικογένειας ήταν ο πατέρας και «βασίλισσα» του σπιτιού, η μάνα.
Με μια μόνο κίνηση, οι απατεώνες μπορούν να πάρουν στα χέρια τους τραπεζικούς λογαριασμούς, κωδικούς και όλη την ψηφιακή ταυτότητα του θύματος.
Οι παντόφλες του Αγίου Σπυρίδωνα φθείρονται, σαν να φοριούνται ατελείωτα σε μεγάλα ταξίδια. Δεν είναι παντόφλες μουσείου, δεν είναι παλιά αντικείμενα που φυλάσσονται μόνο για να τα κοιτάς. Είναι παντόφλες που φθείρονται, σπάνε, φθείρονται, σαν να καίγονται οι πέτρες ενός αόρατου μονοπατιού κάτω από τις σόλες τους.
Είναι γεγονός πως η ακτινοβολία της αγάπης των αγίων δεν περιορίζεται σε όρια τοπικά, αλλά σαν αύρα λεπτή δροσίζει κι ευφραίνει κάθε ευλαβική ψυχή, που πλησιάζει στον τόπο της θαυμαστής βιοτής τους, ώστε ν’ αναφωνεί εκ βαθέων: «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».
Σικελίας τὸ κλέος, ᾽Εκκλησίας ἀγλάϊσμα, καὶ τῆς οἰκουμένης ἁπάσης τὸ στερρότατον ἔρεισμα, Λουκίαν ὑμνήσωμεν πιστοί, ὡς Μάρτυρα Χριστοῦ τὴν θαυμαστήν, παρθενίᾳ κοσμουμένην καὶ ἀρετῶν χαρίσμασι διαλάμπουσαν. Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι αὐτήν, Δόξα Χριστῷ τῷ στερρώσαντι. Δόξα τῷ δωρουμένῳ τοῖς πιστοῖς στέφος τὸ ἄφθαρτον.
