Άγιος Αντώνιος ο Μέγας (17 Ιανουαρίου): Λαμπερό πρόσωπο γαλήνιας ψυχής

Τόν ζηλωτήν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καί τήν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου· διό πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου

…Πέρα από αυτά, ο ανεξίκακος στο ήθος και ταπεινός στην ψυχή Αντώνιος, και ευρύτερα τόσο σπουδαίος, εφάρμοζε με έκτακτο σεβασμό τους κανόνες της Εκκλησίας, και τιμούσε ιδιαίτερα τους κληρικούς της. Δεν ντρεπόταν, και ούτε θεωρούσε κατώτερο του εαυτού του να υποκλίνεται στους επισκόπους και τους πρεσβυτέρους, ενώ όχι μόνο δεχόταν, μα και συζητούσε με τους διακόνους, που τον επισκέπτονταν για ενίσχυση πνευματική, αλλά και τους παραχωρούσε την τιμή να προεξάρχουν στην προσευχή, και θεωρούσε τη συνάντηση μαζί τους ως αφορμή προσωπικής του διδαχής. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που ζητούσε να πληροφορηθεί, και τους παρακαλούσε να του πουν, και ν’ ακούσει, και δε δίσταζε να ομολογήσει, ότι ωφελήθηκε από κάτι χρήσιμο που είπε κάποιος.

Αλλά και το ίδιο του το πρόσωπο, η εξωτερική όψη του είχε μια παράξενη χάρη. Θα έλεγα ότι ο Σωτήρας Χριστός το είχε χαριτώσει με μια ιδιότυπη έλξη. Κι αυτό το λέω, γιατί όταν πολλές φορές βρέθηκε ανάμεσα σε πλήθος μοναχών, και κάποιος από αυτούς που δεν τον γνώριζε, ήθελε να τον δει, κατά ένα παράξενο τρόπο προσπερνούσε τους αδελφούς τον έναν μετά τον άλλο, και κατευθυνόταν ίσια σ’ εκείνον, λες και τον τραβούσε η μορφή του σαν μαγνήτης. Και μη νομίσει κανείς ότι ξεχώριζε από το ύψος του αναστήματός του, ή το πάχος του σώματός του, ξεχώριζε από του ήθους την ανωτερότητα και την καθαρότητα της ψυχής του. Η ηρεμία και η γαλήνη του μέσα κόσμου του διαπότιζε με μια ευδιάκριτη αταραξία όλες του τις αισθήσεις, και της ψυχής του η χαρά έλαμπε στην έκφραση του προσώπου του. Και απ’ αυτές ακόμα τις κινήσεις του σώματός του αισθανόσουν το κάλλος της ψυχής του.

Εδώ έχει εφαρμογή το γραφόμενο στο βιβλίο των Παροιμιών. «Η χαρούμενη καρδιά κάνει γαλήνιο το πρόσωπο, ενώ η λυπημένη το κάνει σκυθρωπό». Όπως και το άλλο, που γράφεται στη Γένεση, στο σημείο όπου ο Ιακώβ αντιλαμβάνεται ότι κάτι κακό σκέπτεται και ετοιμάζει ο Λάβαν, και λέει στις γυναίκες του. «Το πρόσωπο του πατέρα μας σήμερα δεν είναι όπως χτες και προχτές». Αλλά και ο Σαμουήλ, όπως αναφέρεται στο βιβλίο των Βασιλειών, «αναγνώρισε το Δαυίδ από το σπινθηροβόλο πνεύμα του, και τα κάτασπρα σαν το γάλα δόντια του». Έτσι αναγνωριζόταν και ο Αντώνιος, γιατί έχοντας γαλήνια ψυχή, δεν έδειχνε ποτέ ταραγμένος, και ζώντας μέσα του τη χαρά του ουρανού, δεν έδειχνε ποτέ σκυθρωπός, αλλά φωτεινός στην όψη.

Βίος του Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου υπό του εν αγίοις πατρός ημών Αθανασίου του Μεγάλου, Νεοελληνική απόδοση Υπό Αθανασίου Κοτταδάκη

ΠΗΓΗ

ΓΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ