«Δυό χρόνια, μετά τόν θάνατο τοϋ π. Κοσμά, δηλ. τό 1991 άρρώστησα καί πήγα στό χωριό μου, τήν Κανιάμα, πού άπέχει άπό τό Λουμπουμπάσι, όπου σπούδαζα, 1100 χιλιόμετρα.
Φώτης Κόντογλου
Οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια, και προσπαθούν να γεμίσουν τον εαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ένα σωρό σκουπίδια,
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα
Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχός του Αγίου Όρους, πέταξε το ράσο και πήγε στον κόσμο, για να ζήσει τη ζωή του.
Μερικές μέρες πριν τον θάνατό του, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε εκφωνήσει το τελευταίο μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό, Τα λόγια του ακούγονται σήμερα προφητικά.
«Άσε τα παιδιά να φάνε όσες θέλουν, εγώ δεν κουράζομαι» μάλωνε η γιαγιά τη μητέρα μου κάθε φορά που περιμέναμε πάνω από το τηγάνι με ορθάνοιχτα μάτια τον δεύτερο «γύρο» για τις αφράτες τηγανίτες.
Τό ἔτος 1974, τήν ἡμέρα τοῦ προφήτη Ἠλία, ἔγινε ἡ εἰσβολή τῶν Τούρκων στην Κύπρο… καί οἱ νέοι τοῦ χωριοῦ ἐπιστρατεύθηκαν.
Ιερομόναχος Κοσμάς Γρηγοριάτης (1942 – 27 Ιανουαρίου 1989)
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι με το πέρασμά τους άφησαν τα ίχνη της παρουσίας τους ζωντανά σ’ αυτή τη ζωή. Το παράδειγμά τους έγινε σύμβολο, το οποίο δείχνει στις επόμενες γενιές ποια πρέπει να είναι η πορεία τους σ’αυτή τη ζωή.
Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τό ἄγονον ἐγεώργησας· καί τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας· καί γέγονας φωστήρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν, Ἐφραίμ Πατήρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.
