Μια μέρα ένας άντρας πήγε να συναντήσει τον φιλόσοφο Σωκράτη και του είπε:
-Άκου, Σωκράτη, πρέπει να σου διηγηθώ πώς συμπεριφέρθηκε ο φίλος σου.
-Θα σε διακόψω αμέσως, απάντησε ο Σωκράτης. Σκέφτηκες πρώτα να περάσεις αυτό που θέλεις να μου πεις από τα τρία κόσκινα;
Κι επειδή ο άντρας τον κοίταζε σκεφτικός, εκείνος πρόσθεσε:
-Ναι, πριν μιλήσουμε, πρέπει πάντα να περνάμε αυτά που έχουμε να πούμε από τα τρία κόσκινα. Ας δούμε λοιπόν! Το πρώτο κόσκινο είναι της αλήθειας. Είσαι βέβαιος πως αυτό που έχεις να μου πεις είναι απόλυτα αληθινό;
-Όχι, άκουσα να το λένε κάποιοι και…
-Ωραία! Φαντάζομαι όμως πως το πέρασες τουλάχιστον από το δεύτερο κόσκινο, που είναι το κόσκινο της καλοσύνης. Αυτό που θέλεις να μου πεις είναι τουλάχιστον κάτι καλό;
Ο άντρας δίστασε, έπειτα απάντησε:
-Όχι, δυστυχώς δεν είναι κάτι καλό,ίσα ίσα…
-Χμ! είπε ο φιλόσοφος. Ας δούμε, παρόλα αυτά, το τρίτο κόσκινο. Θα είναι ωφέλιμο να μου διηγηθείς αυτό που θέλεις να μου πεις;
-Ωφέλιμο; Όχι ακριβώς…
-Τότε ας σταματήσουμε την κουβέντα! είπε ο Σωκράτης. Αν αυτό που έχεις να πεις δεν είναι αλήθεια, ούτε καλό, ούτε ωφέλιμο, προτιμώ να μην το γνωρίζω. Και σε συμβουλεύω μάλιστα να το ξεχάσεις κι εσύ…
(Απόλογος του Έλληνα φιλόσοφου Σωκράτη (5ος-4ος αιώνας π.Χ.)
ΔΙΑΚΟΝΙΑ – Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος Αμπερίας Χανίων, Αύγουστος 2015 – Έτος 16ο – Αρ. φύλλου 7
Η προσωπογραφία του Σωκράτη είναι έργο του Luca Giordano από το Wikimedia Commons
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
Σε μια κοινωνία που αυτοαποκαλείται “χριστιανική”, γεμάτη με κάθε είδους διδασκάλους χριστιανισμού, και μπλόγκς, και ιστοσελίδες γύρω από τον χριστιανισμό, ο Σωκράτης μας “βάζει τα γυαλιά”.
Ειδικά για το πρώτο κόσκινο, της αλήθειας, που το έχουμε όλοι παραμερίσει, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Θεός μας ταυτοποιεί τον εαυτό Του ως “Αλήθεια”.
Θεωρώ ότι πολλοί από τους αρχαίους προγόνους μας ήταν πιο χριστιανοί από εμάς, χωρίς να έχουν γνωρίσει καν τον Χριστό. Και ότι αν σήμερα είχαμε το πρώτο κόσκινο μόνο, θα είχαμε λύσει τα περισσότερα προβλήματα που έχουμε σαν κοινωνία και σανν Εκκλησία. Αλλά εμείς θέλουμε να πιστεύουμε σε μύθους που πλάθουμε εμείς οι ίδιοι ή η κοινωνία μας, απλά για να νοιώθουμε βολικά και ασφαλείς και ήσυχοι.