Υπάρχουν αυτοί που ξέρουν να γονατίζουν, που ξέρουν να δακρύζουν, που ξέρουν να μιλάνε στον Θεό!
Τὸ 1996 θέλησα νὰ νοικιάσω ἕνα ξένο χωράφι. Τὸ μίσθωσα γιὰ κάθε στρέμμα ἀνερχόταν στὶς 40000 δραχμές.
Ἕνας ἀπό τούς μεγάλους φόβους μας σέ ὅ,τι κι ἄν ξεκινοῦμε ἤ ἐπιθυμοῦμε νά ξεκινήσουμε εἶναι ἡ ἀποτυχία. Σέ κανέναν δέν ἀρέσει νά χάνει. Ἄλλωστε, ὑπάρχει τό δόγμα ὅτι «ὁ πρῶτος εἶναι τά πάντα, ὁ δεύτερος τίποτα».
Αδελφέ μου ξέρεις τι θα πει να κρίνεις τον αδελφό σου; Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα. Ανοίγεις έναν λάκκο και τον θάβεις ζωντανό.
Ερημωμένα χωριά, απογοητευμένοι νέοι από την αγορά εργασίας και μια κυβέρνηση που προσπαθεί να βρει λύσεις – μάλλον ανεπιτυχώς.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού
Θυμάμαι μία φορά όταν άρχισαν να λέγονται πολλά και διάφορα περί συντελείας και περί υπολοίπων φοβήτρων, ήμουνα στον παπά-Εφραίμ στα Κατουνάκια.
Τὸν σταυρόν σου ἐπ᾿ ὤμων ἄρας ἀοίδιμε, ὁλοψύχως Κυρίῳ κατηκολούθησας, Ἱλαρίων ἀθλητὰ γενναιότατε· καὶ νῦν οἰκεῖς τοὺς οὐρανούς, μετὰ πάντων ἀθλητῶν, τὸν κτίστην καθιλαρύνων, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἐν πίστει, ἐπιτελούντων σου τὸ μνημόσυνον.
