Τῇ ΚΖ’ (27ῃ) τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου, μνήμη τῆς δολοφονίας τοῦ «Ἁγίου τῆς πολιτικῆς» Ἰωάννου Καποδίστρια, τοῦ μαρτυρικοῦ Κυβερνήτη καὶ Θεμελιωτὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἀνεξαρτησίας ἔμπροσθεν τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Ναυπλίου [τὴν Κυριακὴν 27ης Σεπτεμβρίου 1831]
….Ονειρευόταν μια Ελλάδα ανεξάρτητη και αυτό το πλήρωσε με την ζωή του. Σήμερα, που καλούμαστε για μια ακόμη φορά να υπερασπιστούμε τον τόπο μας, ας σταθούμε κι ας μελετήσουμε τη ζωή αυτού του Μεγάλου Έλληνα. Θα μας εμψυχώσει, θα μας εμπνεύσει. Σήμερα έχουμε ανάγκη το Φως του περισσότερο από ποτέ.
Ο Καποδίστριας ήταν και μεγάλος ευεργέτης της Ελβετίας. Ως διπλωμάτης-απεσταλμένος της Ρωσίας συνέβαλε στην διασφάλιση της ουδετερότητας και ανεξαρτησίας της Ελβετίας, καθώς και στην δημιουργία Συντάγματος (και όχι μόνο). Η Λωζάννη και η Γενεύη αναγνώρισαν το έργο του και του απέδωσαν μεγάλες τιμές, τον ανακήρυξαν μάλιστα Επίτιμο Δημότη. Από το 2009, στην παραλίμνια περιοχή Ouchy της Λωζάννης, βρίσκεται προτομή του Ι. Καποδίστρια που φιλοτέχνησε Ρώσος γλύπτης. Για την ιστορία, το ελληνικό κράτος αρνήθηκε να συμμετάσχει στα έξοδα της δημιουργίας της προτομής, ενώ η Ελληνική Πολιτεία έλαμψε δια της απουσίας της την ημέρα των αποκαλυπτηρίων της προτομής, που έγινε παρουσία των Υπουργών Εξωτερικών Ελβετίας και Ρωσίας. Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος ήταν τότε η Ντόρα-Ανάν-Μνημονίου-Μπακογιάννη.
Μετά από τα σύντομα εισαγωγικά, να σας πω τί συνέβη σήμερα [11 Φεβρουαρίου ]* στο Ouchy…
Κατέβηκα να πω μια καλημέρα στον μπαρμπα-Γιάννη. Μόλις έφθασα εκεί, με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη: ένα τεράστιο, πανέμορφο μπουκέτο λουλούδια βρισκόταν μπροστά από την βάση της προτομής. Επάνω του, μια ρωσική σημαία έγραφε “Les diplomates Russes” (οι Ρώσοι διπλωμάτες). Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Θαυμασμός κι εκτίμηση για τους Ρώσους που δεν ξέχασαν τον Καποδίστρια… λύπη μαζί με οργή για την ανυπαρξία της Ελληνικής Πολιτείας…
..Η ολική αποσύνθεση του φαύλου ελληνικού κράτους, αντικατοπτρίζεται στη λίμνη Leman τόσο παραστατικά… όταν αρρωσταίνει ο κορμός, επόμενο είναι ν’ απογυμνώνονται και τα κλαδιά… Τί θλιβερό…
….. Η Ιστορία έχει αποδείξει πως είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο. Πιστεύω πως αρκετά ανεχτήκαμε το χειρότερο…
Από δω όπου βρισκόμαστε, από την ξενιτιά, τί να πούμε; Τί να κάνουμε;
Ρωτάω τον μπαρμπα-Γιάννη και μου απαντά: Εμψυχώστε τους συμπατριώτες σας! Μιλήστε τους για ήρωες, για ελευθερία, για ανεξαρτησία… μιλήστε τους γι’ αυτά για τα οποία διάλεξα να πεθάνω.
Μέλη της Σπίθας Λωζάννης πρόσφεραν στον Καποδίστρια μερικά κόκκινα τριαντάφυλλα…
Ας δώσουμε μια υπόσχεση: όσο υπάρχουν Έλληνες εδώ, δεν θα λείψουν τα λουλούδια ούτε για μια μέρα από την προτομή του Καποδίστρια… Τα λουλούδια αυτά θα συμβολίζουν την πίστη μας πως, μια μέρα, το όνειρο του μπαρμπα-Γιάννη θα γίνει πραγματικότητα. Υποσχόμαστε πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, απ’ αυτή τη γωνιά γης που ευωδιάζει Ελλάδα, για να φθάσουμε στο ποθητό αποτέλεσμα.
Παίδες, καλή λευτεριά.
Γιώργος Σ. – Λωζάννη, 11.02.2012
[Απόσπασμα άρθρου]
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
Σήμερα δεν έχουμε ανάγκη το φως του, αλλά να δούμε το φως του για λίγο για να πάρουμε μια γεύση και μετά να τον σκοτώσουμε ή να τον πετάξουμε με την πρώτη ευκαιρία. Γιατί αυτό κάνουμε σήμερα. Εκμεταλλευόμαστε ανθρώπους για το δικό μας προσωπικό όφελος, και όταν κάτι αρχίσει να μη μας αρέσει σε αυτούς ή όταν μας πιάσουν τα φιλαρχικά μας αισθήματα ή όταν αισθανθούμε ότι δεν τους χρειαζόμαστε πλέον, τότε τους παίρνει ο χάρος.
Αυτό έπαθε εξάλλου και ο Καποδίστριας. Αλλά σήμερα η κατάσταση είναι εκατό φορές χειρότερη και, αν εμφανιστεί κάποιος Καποδίστριας (που καθόλου δεν αμφιβάλλω ότι έχει ήδη συμβεί πολλές φορές στην πρόσφατη ιστορία), θα πάθει τα πάνδεινα.
Αυτό που έχουμε ανάγκη σήμερα είναι να φτάσουμε στον πάτο της απελπισίας. Να ακολουθήσουμε πιστά τις προσωπικές μας καταστροφικές επιλογές μέχρι το χείλος της καταστροφής ή και παραπέρα. Και όσοι επιβιώσουν, έχοντας αποκτήσει μετάνοια και ταπεινότητα, θα μπορούν πλέον να αποδεχθούν έναν Καποδίστρια δίπλα τους χωρίς να τον φάνε ζωντανό.
Διαφορετικά, ακόμα και ο Χριστός ο ίδιος αν κατέβαινε να μας κυβερνήσει, μετά από τα χίλια θαύματα που θα έκανε, και με την πρώτη ευκαιρία, θα είχε μείνει μόνος του και στο περιθώριο, αν όχι και στον τάφο για ακόμα μια φορά, και αυτό προτού καν προλάβει να πει το “Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν”.