Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό. Γνωρίζει τι είναι καλύτερο για εσένα και την κατάλληλη στιγμή θα στο δώσει…

Έχε εμπιστοσύνη στο Θεό. Γνωρίζει τι είναι καλύτερο για εσένα και την κατάλληλη στιγμή θα στο δώσει…

Η κατάλληλη στιγμή μπορεί να είναι και το ποτέ.
Και αυτό, είτε γιατί δεν το θέλει ο Θεός να γίνει αυτό που θες, είτε γιατί τα κάναμε μαντάρα σαν κοινωνία (ή τα έκανες μαντάρα σαν άνθρωπος) και αυτό που θες απλά δεν γίνεται.

Και δεν υπάρχει τίποτα που για τον Θεό είναι αδύνατο.

Μπορεί τίποτα να μην είναι αδύνατο για τον Θεό, αλλά μέσα στην ανθρώπινη ιστορία μετά την πτώση, το μέγεθος και οι τρόποι επέμβασης του Θεού είναι περιορισμένα.
Εμείς εξάλλου θέλαμε να αυτονομηθούμε από τον Θεό, και εμείς βάλαμε τον εξαποδίτη κυρίαρχο της ζωής μας (και προφανώς ακόμα τον θέλουμε), οπότε για ποιον λόγο να παρέμβει ο Θεός στις δικές μας συλλογικές επιλογές;
Χώρια του ότι δεν γίνεται ατομικά να απεμπλακούμε από την συλλογική/κοινωνική κατάσταση, γιατί έχουμε σαν εντολή το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε». Που εγώ εύκολα το μεταφράζω και σαν «να υπομένετε τα προβλήματα της κοινωνίας στην οποίαν ζείτε».

Με λίγα λόγια, εμένα όλα τα παραπάνω μου ακούγονται σαν ανεύθυνα λόγια καθησυχασμού (για να μην πω και σαν αιρετικά λόγια…). Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος είναι ένα χάλι μαύρο, θα υποφέρουμε μέσα σε αυτόν, πιθανότατα θα μας έρθουν όλα ανάποδα, και ο Θεός δεν πρόκειται να κάνει απολύτως τίποτα εκτός κι αν πρόκειται για κανένα θέμα που άμεσα επηρεάζει την σωτηρία μας και δεν εμπλέκονται άλλοι άνθρωποι που θα πάνε κόντρα στα σχέδιά Του. Ή αν αυτό που θέλουμε και χρειαζόμαστε είναι εύκολο να γίνει μέσα στην κοινωνία που ζούμε. Αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα, δεν θα χρειάζονταν να ανησυχεί για την σωτηρία μας, ούτε ο εαυτός μας (για να προσέχει τις επιλογές του και να προσπαθεί να επιτύχει στόχους), ούτε οι επίσκοποι (για να κυνηγάνε τους αιρετικούς, να μας κατηχούν, κτλ), ούτε οι γονείς μας (για να μας απαγορεύουν πράγματα, να μας καθοδηγούν, κτλ), αλλά θα γίνονταν όλα αυτόματα από τον Θεό-υπηρέτη.

Γιατί για τον Θεό και οι τρίχες της κεφαλής σου είναι αριθμημένες.

Σχετικά με αυτό, αν δεν υπάρχουν πράγματα που είναι τυχαία, με ποια λογική παρεμβαίνουν άγιοι και εμποδίζουν τροχαία ατυχήματα, και διάφορες άλλες καταστάσεις; Γιατί δεν το κάνει ο Θεός χωρίς την εμπλοκή των αγίων; Αν δεν υπήρχαν οι άγιοι μήπως θα το έκανε ο Θεός αντί για αυτούς;
Και ακόμα και αν όντως δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα (που δεν το αποκλείω), τι δυνατότητες επέμβασης υπάρχουν για τον Θεό όταν το θέλημα των ανθρώπων σπρώχνει προς κάτι που δεν θέλει ο Θεός; Μπορεί εσύ και ο Θεός να θέλετε να γίνει το “Α” πράγμα, αλλά η υπόλοιπη κοινωνία να θέλει να γίνει το “Β”. Πως μπορούνε να συμβιβαστούνε αυτά τα δυο, χωρίς να εμποδίζεται η ελευθερία του ανθρώπου, ειδικά όταν το θέλημα “Α” εμπλέκει πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο εσένα;