~Φώτης Κόντογλου
Τί μεγαλομανία σ᾿ ἔχει πιάσει, ἀδελφέ μου, καὶ δὲν βρίσκεις ἡσυχία καὶ χτίζεις πατώματα ἀπάνω στὰ πατώματα, κι᾿ ἔχεις δυὸ τρία αὐτοκίνητα καὶ κότερα καὶ κάθε λογὴς μάταια πράγματα!
Γύρισε καὶ κύτταξε καὶ τὸν ἀδελφό σου, νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σου μὲ τὴν εὐλογημένη καλωσύνη, ποὺ τὴν ξεράνανε τὰ τσιμέντα, οἱ ψεύτικες κουβέντες, οἱ συμφεροντολογικὲς παρέες, οἱ συνοφρυωμένες ἀξιοπρέπειες.
Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις θυσίες, τουλάχιστον νὰ συχαθεῖς τὴν ἀδικία. Μὴν ἀδικεῖς. Ἡ ἀδικία εἶναι σιχαμερὴ στρίγγλα, χωρίστρα τῶν ἀνθρώπων, ἀνθρωποκτονία σὰν τὸν πατέρα τὸν σατανᾶ… Τί θὰ δίνανε πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς, ποὺ κερδίσανε τὸν κόσμο καὶ χάσανε τὴν ψυχή τους, γιὰ νὰ νοιώσουνε ὅ,τι νοιώθουνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν χάσανε τὴν ψυχή τους!
Ἂν τύχει νὰ ξεκόψει κανένας τέτοιος ἀπὸ ψεύτικη παρέα του καὶ βρεθεῖ στὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν ἀχάλαστων, νοιώθει πὼς ζεῖ ἀληθινὰ καὶ σὰν ἀπογευθεῖ τὰ ἁγνὰ αἰσθήματα ὕστερα ἀπὸ τὴ ψευτιά, καταλαβαίνει τέτοια χαρά, ποὺ κάνει σὰν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ξαναγεννήθηκε, σὰν τυφλὸς ποὺ εἶδε τὸ φῶς του. Κάτι τέτοιοι δὲν ξεκολλᾶνε πιὰ οἱ κακόμοιροι ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν γκαρδιακῶν ἀνθρώπων.
Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεμακρύνει ἀπὸ τὰ ψεύτικα πρέπει νἄχει λίγη ψυχή. Ἀλλοιῶς δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ψευτιά. Ὁ ἄμμος τῆς Σαχάρας, ὅση βροχὴ κι᾿ ἂν πέσει ἀπάνω του, δὲν φυτρώνει τίποτα. Ἂν πεῖς πάλι σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς φτωχούς, νὰ περάσει μισὴ ὥρα μὲ τὴν παρέα τῶν κοσμικῶν, καλύτερα ἔχει νὰ τὸ βάλεις στὸ μπουντρούμι, παρὰ νὰ βλέπει καὶ ν᾿ ἀκούγει ἐκεῖνα τὰ ψεύτικα κομπλιμέντα, τὶς ἀνάλατες συζητήσεις, τὰ κρύα χωρατά.
Στὴ συναναστροφὴ ποὺ κάνουνε αὐτοὶ οἱ ψευτισμένοι, θαρρεῖς πὼς τοὺς χωρίζει ἕνας τοῖχος τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, νοιώθουνε πὼς οἱ καρδιὲς τοὺς γίνονται ἕνα, πὼς ἀκουμπᾶ ὁ ἕνας ἀπάνω στὸν ἄλλον καὶ ξεκουράζεται. Ἀγαπᾶ καὶ ἀγαπιέται, χαίρεται καὶ δίνει χαρά. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν σαρκικῶν ἀνθρώπων στέκεται ὁ διάβολος καὶ τοὺς κάνει νὰ μιλᾶνε ὁλοένα γιὰ λεφτὰ καὶ γιὰ τὰ ὅμοια, γιὰ νὰ μὴ γροικήσουνε οὔτε τὸ φαγὶ ποὺ τρῶνε.
Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ταπεινῶν στέκεται ὁ Θεός, κι᾿ ὅλα εἶνε εὐλογημένα. Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά. Ἀνοίξετε τὰ πανιά, νὰ τὰ φουσκώσει ὁ καθαρὸς ἀγέρας τοῦ πελάγου. Νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σας, νὰ νοιώσετε πὼς ζητᾶ ἀληθινὰ κι᾿ ὄχι ψεύτικα.
Από τη σελίδα: «Η Ποίησις Εντός Μας»
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “Ευλογημένο Καταφύγιο – Φώτης Κόντογλου” ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
1 σχόλιο
Ωραία και ορθά τα γράφει ο Κόντογλου.
Αλλά οι άνθρωποι δεν αγαπούνε την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Αγαπούνε άλλα πράγματα.
Βέβαια, έτσι όπως έχουμε καταντήσει, αναρωτιέμαι μήπως είναι κακή ιδέα να εξαφανίζονταν στα ξαφνικά ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία περί ενδιαφέροντος για τους άλλους, περί εγκάρδιας υποστήριξης καλών σκοπών, περί υποτιθέμενων ευαισθησιών μας, περί της χριστιανικής μας ιδιότητας, περί της αγάπης μας, κτλ. Απλά γιατί δεν ξέρω τι θα γινόταν όταν συνειδητοποιούσαμε τι ανθρώπους έχουμε δίπλα μας… Ή μάλλον ξέρω και δεν θέλω να το σκέφτομαι. Κάθε τόσο βγαίνουν στις ειδήσεις διάφορα περιστατικά που “ξαφνιάζουν” την “καλή” μας κοινωνία… Γιατί, αν δεν έχεις συνείδηση που πας σαν άτομο και σαν κοινωνία, πάντα έχεις περισσότερες εκπλήξεις και από όσες προσφέρει η Kinder έκπληξη…
Είναι από αυτές τις περιπτώσεις όπου η άγνοια για το ποιους έχεις δίπλα σου τείνει να είναι για μερικούς ευλογία, αλλά και για την κοινωνία που τους στεγάζει… Το πρόβλημα είναι όταν η γαϊδουριά και η ξεδιαντροπιά μερικών είναι τόσο μεγάλη, που δείχνουν το ποιοι είναι και το πόσο ξεδιάντροποι είναι με τον χειρότερο και τον πιο προκλητικό τρόπο. Και πολύ περισσότερο όταν αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται ότι υπηρετούν τους καλύτερους και ιερότερους σκοπούς. Και ακόμα περισσότερο όταν συναντάς κοπάδια ολόκληρα από τέτοιους ανθρώπους, και σε μέρη όπου δεν μπορούσες να φανταστείς ότι θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια κατάσταση…
Από εμπειρία μιλάω, δεν τα βγάζω από την κούτρα μου…
Γι’ αυτό, αν θέλετε την συμβουλή μου, προσέχετε που στέλνετε τους ανθρώπους και τι τους προϊδεάζετε ότι θα συναντήσουν εκεί…
Καλύτερα να τους ψιλο-προετοιμάζετε για την χειρότερη δυνατή κατάσταση που μπορείτε να διανοηθείτε, γιατί κατά πάσα πιθανότητα κάτι τέτοιο θα συναντήσουν, αν όχι και τίποτα πολύ χειρότερο. Εξάλλου, τόσα εξαιρετικά “κατορθώματα” που έχει επιτύχει η κοινωνία μας, και που ακούμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων, δεν έγιναν κατά λάθος. Απαιτούνταν σκληρή δουλειά, από τον κάθε έναν από εμάς, σε βάθος χρόνου. Και ειδικά από εμάς τους “χριστιανούς”.
Υπό αυτήν την έννοια, στατιστικά μιλώντας, τείνω να συμπαθώ πολύ περισσότερο τους άθεους, τους αγνωστικιστές, τους αντικοινωνικούς, και τους αποκρουστικά ειλικρινείς ανθρώπους. Αλλά όχι τους αντίθεους. Αρκεί να κρατούνε τις πεποιθήσεις τους για τους εαυτούς τους και να μην γίνονται κήρυκες και φανατικοί προωθητές αυτών. Τουλάχιστον, ξέρεις στο περίπου τι θα συναντήσεις αν τους πλησιάσεις, ότι τραγικό έχουν να σου πούνε στο πετάνε κατάμουτρα χωρίς ντροπή, ενδοιασμούς, υποκρισία, και χωρίς να περιμένουν μερικά χρόνια αφού τους γνωρίσεις για να δείξουν τα πραγματικά τους κίνητρα και χρώματα. Μπορεί να σου πούνε ψέματα για χίλια δυο πράγματα, αλλά σπάνια για το πόσο αγαπάνε τους άλλους ανθρώπους και εσένα. Και τουλάχιστον έχεις κάποια στέρεα βάση για να χτίσεις κάποια κοινωνική σχέση, όποιας ποιότητας μπορεί να είναι αυτή. Αν και υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις, σε κάθε ομάδα ατόμων. Πάντως, ο καθωσπρεπισμός δεν είναι βασική προϋπόθεση για να πλησιάσεις και να ενταχθείς σε τέτοιες ομάδες, οπότε δεν υπάρχει κίνητρο για να υποκριθείς κάτι τέτοιο, άσχετα αν οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους βρίσκονται εκτός σωτηρίας.
Αν πας να βρεις άτομα για να συναναστραφείς σε εκκλησιαστικούς κύκλους (παράδειγμα λέμε τώρα…), στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να περιμένεις μια απερίγραπτη κοινωνική ψυχρότητα και αδιαφορία. Να πετάγονται τριγύρω αδέσποτες φράσεις περί “αγάπης”, περί “ίνα ώσιν εν”, κτλ, ενώ εσύ απορείς αν αυτά που βιώνεις στην πραγματικότητα είναι επειδή έγινες ξαφνικά αόρατος στους πάντες και μπορεί να σε ποδοπατήσουν κατά λάθος. Και το τι μπορεί να συμβεί αν δεν είσαι αόρατος, αλλά σε προσέξουν, μπορεί να είναι αφάνταστα χειρότερο με βάση τις δικές μου εμπειρίες. Και θα περιοριστώ σε αυτό, για να μη γράψω κι άλλα και σκανδαλίσω κανέναν. Τώρα, αν σε αυτούς τους κύκλους υπάρχουν περισσότεροι εντός σωτηρίας, θα μας το δείξει ο Θεός αφού τινάξουμε τα πέταλά μας.
Σίγουρα υπάρχουν καλοί χριστιανοί, μπορεί να υπάρχουν ακόμα και άγιοι κάπου δίπλα μου. Εγώ πάντως κατά κανόνα δεν τους έχω γνωρίσει. Και οι ελάχιστες περιπτώσεις όπου κάποιος φαίνονταν πολύ καλός, ακόμα και σε βαθμό αγιότητας, ο βαθμός της ανυπαρξίας διάκρισης πάνω του τον καθιστούσε σχεδόν επικίνδυνο για όλους δίπλα του. Είναι σαν να έχεις κάποιον που πιστεύει ότι μπορεί να σε γιατρέψει ποτίζοντάς σε ένα λίτρο υδροκυάνιο, ή ότι ο Ηρώδης ήταν άγιος. Μπορεί να έχει τις καλύτερες προθέσεις, αλλά αν είναι πλανημένος σε χίλια δυο πράγματα και βλέπει άσπρο εκεί που είναι μαύρο (συχνά πιστεύοντας ότι κάνει και καλούς λογισμούς), και μαύρο εκεί που είναι άσπρο, τι να το κάνεις;;; Καλύτερα να έχεις δίπλα σου κάποιον που είναι όσο κοσμικός γίνεται, αλλά ντόμπρος, να σου λέει τι θέλει και τι σκέφτεται, και που να τα έχει τετρακόσια. Τουλάχιστον, μπορείς να συνεννοηθείς, να βρείτε κάποια κοινώς αποδεκτή αλήθεια που δεν απαιτεί Θεία Αποκάλυψη, και να υπάρξει κάποια αμοιβαία κατανόηση. Όταν με τον άλλον συμφωνείτε πλήρως στα θεολογικά, αλλά έχετε αντιδιαμετρική αντίληψη της πραγματικότητας και της κοινής λογικής, τι αμοιβαία κατανόηση να υπάρξει;;; Και δεν μιλώ για καταστάσεις που αφορούν την υπέρβαση της λογικής μέσω Θείας Χάριτος. Μιλώ για κοινή λογική και για το τι συμβαίνει γύρω μας και μπροστά στα μάτια μας…