Το χαμόγελο που εξόρισε την αποθάρρυνση

*Ήταν πριν από 15 χρόνια οταν στις 1 Ιουλίου 2009, ο Σεβάσμιος γέροντας Ιωσήφ του Βατοπεδίου μας ευλόγησε με το γαλήνιο και χαλαρωτικό χαμόγελό του … αρκετές ώρες μετά την κοίμηση του. Τις πρεσβείες του να έχουμε … ΑΜΗΝ

Εάν όλα ξεχαστούν, οι λόγοι, η πνοή, η ζωή του, δε θα διανοηθούν οι άνθρωποι να λησμονήσουν το χαμόγελό του. Έτσι θα απομνημονεύουν και θα σιγουρεύονται ότι υπάρχει αιώνια ζωή. Θα προσθέτουν πίστη και δε θα αποθαρρύνονται.

Ο Γέροντας αναφέρονταν συχνά σε αυτό το θέμα της απογοήτευσης στην πνευματική ζωή. Από κάπου θα πιαστεί ο άνθρωπος που έπεσε και πρέπει να σηκωθεί. Έκανε ένα λάθος, εντάξει. Πρέπει να ξέρει ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας και λαχταράει να συγχωρεί. Να μην αφήνει τον διάβολο να του κάνει τον δικηγόρο, ό,τι αμάρτησε και δεν έχει επιστροφή.

Το χαμόγελο του Γέροντος Ιωσήφ είναι ένα ακόμη κράτημα την ώρα που έπεσες για να σηκωθείς και να κερδίσεις τη χαρά της αιωνιότητας. Θα το κάνεις μακριά από την αποθάρρυνση, κοντά στο χαμόγελο του Βατοπαιδινού, επίμονα στη σκέψη ότι η απογοήτευση δεν είναι φυσιολογική γιατί ο Θεός είναι Πατέρας μας, μόνον Πατέρας μας.

Έλεγε ο Γέροντας: «Μέσα στην πατρική Του αγκάλη συνεχώς χοροπηδούμε και για τα λάθη που κάνουμε συνεχώς Του ομιλούμε με ψελλίσματα, όπως λέει το μωράκι στον μπαμπά του: Μπαμπάκα μου, το έχυσα, αλλά μη φοβάσαι, και πάλι θα το μαζέψω! Και πάλι το μαζεύει»...

ΠΗΓΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ κατά τον Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό» ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ