Στα αλατοπίπερα των σχέσεων… Στα μπαχάρια των συναισθημάτων…

Στράτος Δουκάκης

Όταν φτάνει η δύση, εισβάλουν στο σύθαμπο, σωρό τα μεταχειρισμένα λόγια, τα μεταχειρισμένα αισθήματα, τα μεταχειρισμένα χαμόγελα… Όλα δεύτερης χρήσης και δεύτερης διαλογής.

Τα πριν, τα μετά, τα κατά τη διάρκεια… Όλα, σαν τρομαγμένη απορία, κυλάνε ανάμεσα στη φθορά της καθημερινότητας και την αφθαρσία της σκέψης. «Αφτιασίδωτα»! Όπως είναι… Γυρίζουν, πονάνε, θυμίζουν…

Το ότι σταματάς να το δείχνεις δεν σημαίνει ότι σταματάς και να το νιώθεις. Πώς παίρνεις πίσω όσα άφησες να σου φύγουν;

Πώς ζητάς τις στιγμές που σου ξέφυγαν και χάθηκαν στο πουθενά και στο τίποτα; Τις στιγμές –θέλω να πω– που σώπασα.

Όχι, δεν μετανιώνω για τα λόγια που είπα· μετανιώνω ακριβώς για τις στιγμές που σώπασα· ενώ είχα τόσα να πω για ψεύτικες συμμαχίες, πικρές κουβέντες, υποχρεωτικές παραχωρήσεις…

Δυστυχώς, χαμένος στη μετάφραση, δεν κράτησα τα προσχήματα, μήτε προθέσεις και σκοπούς. Όχι, δεν επανορθώνω. Εν πλήρη επίγνωση της ευθύνης μου.

Όλα αιωρούνται στο απέραντο πουθενά και στο απροσμέτρητο τίποτα. Στο παζάρι η ανθρωπιά, οι αξίες σε έκπτωση, τα συναισθήματα σε εκποίηση. Προσφορές!

Παράπλευρες απώλειες που οδηγούν σε παράπλευρο κέρδος. Το μη αναμενόμενο κέρδος. Πάρτε κόσμε! Προσοχή όμως: μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδείς αποζημιώνεται, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που τόλμησε να πράξει όσα η καρδιά του θέλησε, χωρίς να πληρώσει το κόστος. Και στη ζωή, όλα έχουν το τίμημα τους.

Γι’ αυτό προτιμότερο είναι να παίρνεις, να δίνεις και να δημιουργείς. Αλλά πάνω απ’ όλα… να ξέρεις να εκτιμάς.

Απεχθάνομαι αυτούς που την αγάπη και τη φιλία την κρεμάνε στα μανταλάκια και την πουλάνε σε τιμή ευκαιρίας, μετατρέποντάς τες σε «δήθεν».

Γιατί, μα την αλήθεια, έτσι είναι: δήθεν! Τέλος πια τα μισόλογα, οι διευθετήσεις, η υποκρισία που περισσεύει…

Δεν θέλω να σπαταλιέμαι πλέον σε πάρε-δώσε που δεν λένε απολύτως τίποτε, με το μόνο σκοπό να σκορπίζουν εντυπώσεις.

Δεν θέλω να ενθουσιάζομαι από παραπλανητικές εικόνες που εστιάζουν σε ό,τι μπορεί να αποτιμηθεί και όχι να εκτιμηθεί.

Μήτε να υποβάλλομαι στον κόπο να συνδιαλέγομαι μαζί τους κι ακόμα να τους επιτρέπω και να τους αφήνω να σκηνοθετούν με δικά τους σενάρια.

Είναι πιο συνετό να μένω στη δική μου γωνιά, μέσα σ’ αυτόν τον ανεμοστρόβιλο του κυβερνοχώρου, τον απέραντο κόσμο του ψηφιακού πλανήτη, που μας χαρίστηκε για να λέμε και να γράφουμε ο καθένας αυτά που μας αντιπροσωπεύουν, οικεία, εγγύτατα και συγχρόνως φευγάτα, όπως οι σχέσεις.

Να μείνω μακριά απ’ όλο αυτό το ξόδεμα στα άνευ ουδεμιάς σημασίας, που ντύνουν τις ζωές μας, γδύνοντας την από την ουσία της.

Δύσκολο να αποφύγεις την εσωτερική φόρτιση με όλα τα επακόλουθά της.

Μ’ έναν χαρακτήρα ιδιαζόντως ευαίσθητο, τέτοιον που να μην σηκώνει υπαινιγμούς και μεσοβέζικους συμβιβασμούς, σε μια κοινωνία που, δυστυχώς, η ευαισθησία, η ευγένεια και η διακριτικότητα προσμετρούνται ως… αδυναμίες, έγινα μια παρουσία μέσα στο τίποτα!

Όσο αναμετριέται η παρουσία. Έμαθα πως το κενό τελικά πιάνει πολύ χώρο, αν τους το επιτρέψεις. Κι εγώ δεν δικαιούμαι να τους το επιτρέψω.

Από τότε που μεγάλωσε ο εγωισμός στους ανθρώπους, μίκρυνε υπερβολικά η καρδιά τους. Τίποτα πλέον δεν είναι φτιαγμένο στα μέτρα μας.

Ό,τι καταθέτουμε εδώ μέσα –άπαξ και το κάνουμε– δεν μας ανήκει.

Δίνουμε βόλτες, ένα γύρω στις «γειτονιές» μας κι αφουγκραζόμαστε –περίσσευμα σε αδιάκριτο κουβάρι– τα «δελτία ειδήσεων», ο ένας τ’ αλλουνού.

Πηγή: The land of gods

Εικόνα από: Pinterest

το «σπιτάκι της Μέλιας»