Καμμιά φορά κουράζομαι. Λέω «θα τα παρατήσω». Και αφήνω στην άκρη τον σταυρό μου και ξαποσταίνω λίγο.
Μετά πάλι δε μου πάει καρδιά. Σηκώνομαι, τον αγκαλιάζω και σέρνοντας τον, πηγαίνω στα μπροστά.
Κοιτάζω δίπλα μου και βλέπω τους αδελφούς… Και αυτοί, καθένας με τον δικό του τον σταυρό, παλεύει Γολγοθά να ανέβει.«Χωρίς σταυρό, δεν υπάρχει άνθρωπος». Χωρίς σταυρό όμως, δεν έχει και Ανάσταση.
Μεγάλο πράγμα πράμα το να ‘χει κανείς ελπίδα… Φτάσαμε κιόλας στα μισά. Δόξα τω Θεώ. Ας μην αφήσουμε κάτω τους σταυρούς. Η Ανάσταση, πλέον δεν αργεί…
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε σύμφωνοι με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε.ΑποδοχήΔιαβάστε περισσότερα
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.
