Το πρόσωπο της Παναγίας μας είναι ανάσα για την καρδιά και την σκέψη μας. Δεν είναι μόνο η εικόνα και η εμπειρία της Μάνας που προσεύχεται για όλους μας, μας αγκαλιάζει, μας νοιάζεται, μας παρηγορεί.
…Την ημέρα αυτή βρίσκομαι στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου και στο μυαλό μου ήρθε κάτι που είχα διαβάσει προ ετών, από τον βίο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.
Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά εκκλησία, να διαβάζεις Θεολογικά βιβλία, να έχεις εικόνες αγίων στο σπίτι σου, κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις ελεημοσύνη, να ακούς ομιλίες θεολογικές, να ταπεινολογείς και να μιλάς πνευματικά.
Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας θα βρεις εκκλησίες, μοναστήρια και μικρούς ή μεγάλους ναούς. Σε νησιά ή ορεινά χωριά, ειδικά έχουν θεμελιωθεί πολλές εκκλησίες για την Παναγία. Η Πάρος, με σιγουριά, διαθέτει μια από τις πιο εντυπωσιακές. Την εκκλησία με τις… 100 πόρτες. Την Παναγία Εκατονταπυλιανή.
Νέα μελέτη επαναφέρει στην επιφάνεια τη διαπιστωμένη σχέση μεταξύ όσφρησης και γνωστικής λειτουργίας, υποστηρίζοντας ότι μια εξαιρετικά απλή θεραπεία θα μπορούσε να αναστείλει τη γνωστική έκπτωση που αναπτύσσεται με τη γήρανση.
«Η χαρά παρηγορεί, αλλά δεν μας φέρνει κοντά στον Θεό. Σε ξεγελά και ξεχνάς την φιλοπονία, την άρση του σταυρού. Εγώ πολλές φορές βλάφτηκα από την πολλή χαρά. Οι θλίψεις, οι πειρασμοί, οι στενοχώριες σε καθαρίζουν και αισθάνεσαι κοντά σου τον Θεό.
Όταν ο πατριάρχης Ιακώβ, αναχωρώντας από τη πατρική εστία, εξαιτίας της κατ’ αυτού απειλής του αδελφού του Ησαύ, έφθασε κοντά στη δύση του ηλίου σε έρημο τόπο, πήρε έναν λίθο, τον έβαλε κάτω από το κεφάλι του και κοιμήθηκε.
