Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης
Βρισκόμαστε σε μεγάλο πολεοδομικό συγκρότημα της Βορείου Ελλάδος…
Μεγάλου αλλά, εδώ και πολύ καιρό, βουβού…
Γιατί;
Τόσα αυτοκίνητα καθημερινά…
Χιλιάδες…
Κόσμος πολύς…
Και όμως όλα τόσο άψυχα, τόσο «στεγνά»…
Γιατί;
Τόσα κορναρίσματα, τόσες φωνές…
Και όμως τίποτα δεν ακούγεται…
Μια «εκκωφαντική» σιγή απλώνεται παντού…
Μια «άρρωστη» ατμόσφαιρα…
Όχι εξαιτίας του ιού…
Αλλά…;
Σταμάτησε να χτυπά, καθημερινά, η καμπάνα…
Τι όμορφα παλαιότερα…
Πόσο τακτικά…
Κάθε πρωί…κάθε απόγευμα…
Για τον Όρθρο και τον Εσπερινό…
Πρώτα, κρεμασμένη στο πεύκο…
Κατόπιν, στο συντηρημένο καμπαναριό…
Ο ήχος της γέμιζε, με την κατά Θεόν ελπίδα, ολόκληρο το κέντρο της πολυάνθρωπης μεγαλούπολης…
«Συντόνιζε» την ατμόσφαιρα…
Χαρίζοντας τόνο προσευχητικό…
Τόνο δεήσεως, δοξολογίας…
Τώρα, στη θέση της μια «νεκρική» σιγή…
Πόσο «φτωχή», πόσο «κρύα» η ατμόσφαιρα, χωρίς τον ήχο της…
Σε κεντρικό παντοπωλείο υπάρχει αναρτημένο σχετικό σημείωμα…
«Όταν η καμπάνα της Εκκλησίας σταματήσει να χτυπάει, τότε θα σταματήσει να χτυπάει και η καρδιά της Ελλάδας»…
Το είχε πει ο μακαριστός Χριστόδουλος…
Πόσο δίκιο είχε…
Όντως, ο ήχος της, ήχος προσκλήσεως σε χαρά ανεκλάλητη…
Σε πανήγυρη ουράνια…
Ήχος καθαρός εορταζόντων…
Ήχος οσμής ευωδίας πνευματικής…
Ήχος φανέρωσης αύρας λεπτής…
Εκείνης του Αγίου Πνεύματος…
πηγή: romfea.gr
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
