«Ο μόνος μας φόβος, είναι ο φόβος. Δεν θα τον αφήσουμε να μας κερδίσει»

Ο Αριστοτέλης λέει : «Ουδείς γαρ ον φοβείται φιλεί», δηλαδή κανένας δεν αγαπά, αυτόν που φοβάται.
Ο Καλιγούλας συνήθιζε να λέει μια φράση του Accius «Oderint, dum metuant», δηλαδή ας με μισούν, αρκεί να με φοβούνται.

«Μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλώμεθα; πάντα γάρ ταύτα τα έθνη επιζη­τεί· οίδε γαρ ο Πατήρ ημών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων. Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν. Μή ουν μερμνήσητε εις την αύριον» (Ματθ. 6, 31-34).
Η έλλειψη πίστης είναι, η πρώτη πηγή φόβου· αυτός υπάρχει σε καταστολή στην ψυχή του ανθρώπου κατά το μέτρο της πίστης του στο Θεό. Μόνη της η πίστη δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο από το φόβο· ο Θεός είναι εκείνος που απαντώντας στην πίστη του, του προσφέρει τη βοήθειά Του και την αρωγή Του.
«θαρρούντας ημάς λέγειν· Κύριος εμοί βοηθός, και ου φοβηθήσομαι»

Η θεραπευτική του φόβου προϋποθέτει την απάρνηση του ιδίου θελήματος εκ μέρους του ανθρώπου και την ταπεινόφρονα συμπεριφορά. Ο φόβος, συνδέεται με την υπερηφανία· όσο περισσότερο ο άνθρωπος εμπιστεύεται τις δυνάμεις του, τόσο υποδουλώνεται στο συγκεκριμένο πάθος. Για να καταφέρει να το νικήσει με τη δύ­ναμη του Θεού, για να πάρει τη δύναμη αυτή και να την κρα­τήσει, ο άνθρωπος οφείλει ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του, ν’ αναγνωρίσει την ανεπάρκειά του, αλλιώς η ενέργεια του Θε­ού δεν θα μπορέσει να βρεί πεδίο δράσης μέσα του.

Ο άνθρωπος είναι δυνατόν να νικήσει το φόβο και με την αγάπη, η οποία τον εκδιώκει, σύμφωνα με το λόγο του Αγίου Αποστόλου Ιωάννου: «Φόβος ουκ έστιν εν τη αγάπη αλλά η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον» (Α’ Ιωάν. 4, 18).
Αν είχαμε λίγο «φόβο Θεού» και μας ήλεγχε η συνείδηση, όλα θα ήταν καλύτερα. Όποιος έχει αυτήν την αρετή, δεν φοβάται ΤΙΠΟΤΑ!
Άλλωστε, αρχή σοφίας φόβος Κυρίου.

πηγή: http://olympia.gr/

το είδαμε εδώ: http://yiorgosthalassis.blogspot.com/