21 Ιουνίου 2015

Ο Χατζηγιώργης επαρουσίαζε ως δόκιμος ποικίλα χαρίσματα. Η Χάρις του Θεού τον είχε
επισκεφθεί εις πρώϊμον ηλικίαν. Κάποτε, ενώ προσηύχοντο όλοι εις την καλύβην των, ποιούντες τον «κανόνα» των, ξημερώματα, εν καιρώ χειμώνος, ήκουσεν την φωνήν του Γέροντός του να λέγει:

Μια μοναδική συλλογή παραδοσιακών τραγουδιών την οποία επιμελείται η αδελφότητα των Θωμάδων από την Μικρά Αγία Άννα του Αγίου Όρους. Μαζί συμμετέχουν οι Άγγελος Αχτινούδης και Γιώργος Φανάρας. Η αδελφότητα των Θωμάδων θεωρείται μιά από τις καλύτερες αδελφότητες ψαλτών στο Άγιο Όρος, που συνεχίζει πιστά μια παράδοση αιώνων. Αξίζει να τους ακούσετε στο παρακάτω βίντεο.

Πίσω Λιβάδι τῆς Πάρου, προπαραμονὴ Δεκαπενταύγουστου 1931, βρίσκονταν τρεῖς ὁμάδες ψαράδων, ποὺ ψάρευαν τὶς νύχτες μὲ τὰ γρί‐γρὶ στὸ στενὸ μεταξὺ Πάρου καὶ Νάξου.

“ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ Ο Β.ΠΟΥΤΙΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ”

“H Ρωσία μπορεί και θα σώσει την Ελλάδα” δημοσιεύει το γνωστό περιοδικό γεωστρατηγικής «foreign policy», “κάτι το οποίο αποτελεί μια πολύ κακή είδηση, ειδικά για τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ”.

Βυθό βαθύ ονομάζει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος τα μυστήρια και τη σοφία του Θεού. Γι’ αυτό, ενώ η ανθρώπινη σοφία διδάσκεται από τους ανθρώπους, η θεία σοφία διδάσκεται μόνο από τον Θεό και μόνο σε λίγους, όσους έχουν ζωντανή πίστη και καλή προαίρεση.

Εκείνος πού δεν διδάχθηκε από τους ανθρώπους τη σοφία τους, δεν θα μπόρεσει ποτέ να την κατανοήσει και να την οικειοποιηθεί. Εκείνος πού διδάχθηκε από τον Θεό τη θεία σοφία, είναι σε θέση να κατανοεί τα πάντα, και θεία και ανθρώπινα.

Τέχνη είναι να πάρης αφορμή άπ’ ό,τι βλέπεις και να το μεταλλάξης μέσα σου κατά τον δικό σου τον τρόπο, και να φτιάξης ένα έργο που θάχη κάποια αληθινή ουσία, χωρίς να είναι πιστά αντιγραμμένο. Έξ άλλου το να παραστήση κανένας ό,τι πράγμα κι αν είναι αυτό, απαράλλαχτα όπως φαίνεται στη φύση, θάτανε και μια δουλειά άσκοπη, αφού όλα στέκουνται αιώνια μπροστά στα μάτια μας ή ξαναγίνουν άπ’ ολοένα, οι άνθρωποι, τα ζώα, τα δέντρα, τα βουνά, τα σύννεφα, η αυγή, το βασίλεμα, το μεσημέρι, η θάλασσα, τα καράβια κι ό,τι άλλο πεις. Λοιπόν ποια είναι η ανάγκη να τα κάνης τα ίδια απάνω στο μουσαμά ή στο ξύλο και μάλιστα χωρίς να φτάνης ποτέ στη ζωντάνια που έχουνε στ’ αληθινά;