Ό άείμνηστος πιστός λειτουργός τού Ύψίστου πατήρ Δημήτριος Γκαγκαστάθης μέ πόνο ψυχής καί δακρύων έλεγε πρό τής κοιμήσεώς του τό 1975 τά εξής:
π. Διονύσιος Ταμπάκης
«ΟΠΟΤΕ πηγαίνεις στο Άγιο Όρος, παίζουμε την ζωή μας κορώνα – γράμματα.»
“Ἡσυχία…’Ἐκεῖ γεννιέται ή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ σου.
Μικρά παιδιά τότε σε μια γειτονιά της Αθήνας μετά τον Εμφύλιο… Αθηναίοι… Μικρασιάτες … Αρμεναίοι…επαρχιώτες προσπαθούσαν να συμβιώσουν.
Καφές. Λουκούμι. Βανίλια υποβρύχιο!
-Γέροντα, νιώθω μιά ανασφάλεια, έχω άγχος.
Τοῦ πατρός σου τὴν πλάνην λιποῦσα πάνσεμνε, τῆς εὐσεβείας ἐδέξω τὴν θείαν ἔλλαμψιν, καὶ νενύμφευσαι Χριστῷ ὡς καλλιπάρθενος- ὅθεν ἠγώνισαι στερρῶς, καὶ καθεῖλες τὸν ἐχθρόν, Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Καὶ νῦν ἀπαύστως δυσώπει, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.
