Υπήρχε κάποτε ένας τοίχος σε κάθε σπίτι. Ένας τοίχος που δεν κρεμούσε διακοσμητικά, αλλά μέτραγε τον χρόνο με δισταγμό. Τα παλιά ημερολόγια τοίχου, εκείνα με το καθημερινό χαρτάκι που σκίζαμε με ευλάβεια, δεν ήταν απλώς χρηστικά αντικείμενα. Ήταν μικρά λειτουργικά τοπία, χειροποίητα ρολόγια της απώλειας, επιμελητές του καθημερινού.
Η προσευχή όταν συνδυάζεται με μετάνοια και πίστη αναζωογονεί τη ψυχή που έχει δελεασθεί από σαρκικές επιθυμίες κι απομακρύνει τους νοητούς κλέφτες.
Ο στάβλος του αγά όπου έμενε ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος, στο Προκόπι της Καππαδοκίας
Ίσως η σιωπή να μην είναι απλώς ξεκούραση για τα αυτιά μας, αλλά και τροφή για τον εγκέφαλό μας.
Αγαπητοί Αναγνώστες, είναι γεγονός, ότι σε κάθε εποχή της ιστορίας του κόσμου και της ανθρωπότητας, η πίστη στον Θεό υπήρξε το σημείο αντιλογίας ανάμεσα στους ανθρώπους σε τέτοιο σημείο που έγιναν ακόμη τόσοι και τόσοι θρησκευτικοί πόλεμοι.
Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια και ταυτόχρονα σημάδια της χάριτος του Θεού είναι η αφθαρσία του λειψάνου του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, το οποίο βρίσκεται στο Προκόπι Ευβοίας.
Ἐκ γῆς ὁ καλέσας σε πρὸς οὐρανίους μονάς, τηρεῖ καὶ μετὰ θάνατον ἀδιαλώβητον τὸ σκῆνός σου ὅσιε. Σὺ γὰρ ἐν τῇ Ἀσία ὡς αἰχμάλωτος ἤχθης, ἔνθα καὶ ὠκειώθης τῷ Χριστῷ Ἰωάννη. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
