
Έθιμα που χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου.
Όμως στις μνήμες μας είναι οι αναμνήσεις από τη γιαγιά μάς.
Έπαιρνε τα αυγά σύμφωνα την ηλικία και των μελών της οικογένειας και τα έβαζε όρθια να ψηθούν στο τζάκι.
Τρώγοντας το αυγό άρχιζε η νηστεία,”κλείναμε το στόμα” και λέγαμε θα το ανοίξω μετά τη Σαρακοστή.
Μετά άρχιζε η συγνώμη, απ’την καρδιά μας σ’ όσους λυπήσαμε άθελά μας.
Μία συγνώμη στούς γονείς μας στ’αδερφια μάς, στους φίλους μας, στους γείτονες και όπου μας πάνε οι ενοχές μας.
Μετά σιωπηλοί φιλούσαμε το χέρι της γιαγιάς και αγκαλιάζαμε ο ένας τον άλλον.
Μα η πιο μεγάλη συγνώμη πήγαινε στον Ύψιστο Πατέρα.
Σ’ εκείνον που τον παρακούμε κάθε στιγμή και κάθε μέρα.
Άλλες εποχές, άλλες αξίες!!!
(Ευτυχία Κολιου)
Discover more from Σημεία Καιρών
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
